Werkplezier

Voor de vakantie (en eigenlijk ook nog een deel in de vakantie) heb ik een leuk project gedaan voor Van Dijk. Ik was verantwoordelijk voor de inname van de boeken op de scholen in de regio Arnhem. Dat begrip ‘regio’ was groter dan ik dacht, ik kwam op scholen in Sittard maar ook in Nieuwegein, Veenendaal en Doetinchem. Ik ging dat project doen omdat ik na een jaar veel vanuit huis werken zin had om weer even ‘echt hard te werken’. Ik heb natuurlijk afgelopen jaar wel mijn eigen bedrijf opgezet en ik ben super dankbaar voor de eerste klanten, maar ik had ook zin om weer eens onder de mensen te zijn en op een andere manier weer eens flink aan te pakken. Het was op veel gebieden een interessante job. Allereerst heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en veel mooie gesprekken kunnen voeren tijdens de lange ritten in de auto. Heel bijzonder hoe je met onbekenden in korte tijd de diepte in kan gaan. Het mooiste compliment blijft toch als mensen zeggen: oeh, dat is echt een goeie vraag. Of: ben je nu aan het coachen? Dan weet ik dat ik met mijn vragen mensen aan het nadenken zet. Het viel mij op dat veel mensen zoekend en onzeker zijn. Dat mensen zich afvragen: Wat wil ik? Waar ben ik op mijn plek? Doe ik een opleiding omdat ik vind dat het zo hoort of omdat het volledig mijn eigen keuze is? Heb ik als doel veel geld verdienen omdat ik daarmee onafhankelijkheid en dus vrijheid koop of ben ik daarmee alleen maar onbewust pijn en verdriet aan het wegstoppen? Intrigerend ook hoe in al die gesprekken de invloed van gebeurtenissen uit de kindertijd of jeugd een rol spelen.

Behalve dat ik veel mensen heb leren kennen heb ik ook veel uren, maar dan ook echt veel uren gewerkt. Elke dag super vroeg op en daar heb ik gewoon van kunnen genieten omdat ik heel veel ochtenden de zon op heb zien gaan. Prachtig, en wat een energie geeft dat! Wat mij het meest verbaasd heeft over mezelf is dat ik het niet erg vond om zoveel uur te werken en dus ook veel van huis te zijn en minder voor de kinderen te kunnen zorgen. Ik heb altijd gedacht dat ik niet gemaakt was voor fulltime werken. Bijzonder hoe zo’n aanname zich in je hoofd kan gaan nestelen zonder dat je nog weet waar dat op gebaseerd is. Er zijn veel mensen die leven met dit soort overtuigingen die ze zichzelf hebben opgelegd of die door anderen zijn genesteld in iemands brein. Als bepaalde overtuigingen je niet verder brengen worden dat ‘belemmerende overtuigingen’ genoemd. Heel jammer als je van jezelf denkt dat je iets niet kan alleen maar omdat altijd tegen je gezegd is: ja maar jij bent zo onhandig, jij kan dat niet. Of dat je je hele jeugd hoort dat je broer zo slim is dat jij automatisch denkt dat jij het dan wel niet zal zijn…

Ik weet nu in ieder geval van mezelf dat ik de overtuiging dat ik niet geschikt ben om veel uur te werken weg kan doen. Het helpt ook dat ik nu werk doe waarbij ik niet eens doorheb dat ik werk, waardoor het niet snel als veel aanvoelt.

Welke gedachten heb jij over jezelf? En waar zijn deze op gebaseerd? Heb jij door welke overtuigingen jou belemmeren? Zit je soms vast in: ‘ja maar….’ Als je hier mee over wilt weten of over door wilt praten, mail me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *