Wat vertel jij bij een eerste kennismaking over jezelf? Wat je doet of wie je bent? Of zit daar geen verschil in?

Vier jaar geleden zat ik bij een coach. Het was een grote warboel in mijn hoofd en ik wist niet meer hoe ik de talloze draadjes moest ontwarren. Ergens, diep in mij, vertelde een stemmetje mij wel iets en mijn lijf gaf ook wel een en ander aan, maar ik luisterde er niet naar. Door bij een vreemde mijn gedachten te verwoorden kreeg ik weer grip op de situatie. Ik besloot te stoppen met mijn werk als docent Frans.
 
Stoppen met iets zonder het hebben van een alternatief is nogal eng, daarom wilde ik graag een plan. Bij de tweede sessie vroeg ik mijn coach dan ook: ‘Wat nu?’ Hij moest om mij lachen. En leerde mij dat na een verregaande beslissing ook een moment van rust en reflectie mag volgen. Wij zijn zo gewend om iets te ‘doen’, alsof we dan pas van betekenis zijn. Is het niet voldoende om te ontdekken wie je bent? En van daaruit weer kleine stapjes te gaan nemen? Ik voelde een enorme opluchting dat ik ‘mocht’ ademhalen. Dat wilde ik ook graag, en nu was er zomaar iemand die dat ook een goed plan vond.
 
Maar toch viel ik al snel weer in diezelfde valkuil van presteren en laten zien wat je doet. Voor mijn persoonlijke ontwikkeling én omdat ik niet stil wilde staan ging ik een opleiding in communicatie en coaching doen. Al snel droomde ik ervan zelf ook coach te worden en begon ik mijn eigen praktijk. In die eerste jaren had ik wel klanten, maar van een groeiende praktijk was zeker geen sprake. Ik moest opnieuw denken aan die wijze woorden van mijn coach: ‘Jij wil na Plan A direct doorstomen naar plan Z.’ Ik had geen tijd genomen voor de tussenstapjes. Ik ging mezelf beoordelen op het wel of niet succesvol zijn als coach. Die lat, die ik in het onderwijs steevast te hoog legde, lag allang weer op dezelfde plek. Terwijl ik juist in de tussenliggende tijd zoveel andere talenten aan het ontwikkelen was en rust wilde vinden in wie ik ben.
 
En dus probeer ik het gewoon nog een keer.
Een dromer. Creatief. Zorgzaam. Trots op mijn gezin (man en drie kinderen). Sterk in oprecht contact. Fan van pubers. Bewogen. Ik zit veel in mijn hoofd waar ik het reuze gezellig heb maar waar ik ook wel eens uit wil. Om mensen te bemoedigen, te raken, en ook om gewoon al de dagelijkse dingen te delen schrijf ik. Meestal in de vorm van blogs, soms schrijf ik langere stukken. Mijn missie om vrouwen te stimuleren te delen waar ze mee zitten en zich uit te spreken draag ik ook uit in mijn coaching. Natuurliefhebber. Actief: wandelen, fietsen, hardlopen. Lezer. Dol op mijn zussen in het geloof en onze Bijbelkring. Perfectionist. Gevoelig. Dit is wie ik ben. En van daaruit leef ik.
 
Wat zeg jij als mensen vragen wat je doet?
Als ik mensen coach, gaat het meestal ook over identiteit.Net als over de vraag wat voor jou belangrijk is.De zogenoemde ‘kernwaarden’. Benieuwd welke dat voor jou zijn?Ga eens praten met een coach!