Persoonlijke ruimte

 

 

De ‘natuurlijke afstand’ tussen mensen die elkaar niet kennen is een armlengte. Als je bij de bakker staat, voelt het niet fijn als iemand net iets te dicht achter je staat, je doet dan automatisch steeds een stapje naar voren of opzij. Of kijkt degene achter je even indringend aan: hier ben ik niet blij mee. Als ik mensen ontvang in mijn spreekruimte, geef ik ze een hand en daarna houden we ruim deze afstand aan. De stoelen staan net zover uit elkaar dat je je prettig voelt ‘in je eigen ruimte’. Maar als we een oefening gaan doen kan het zijn dat je dichter bij elkaar komt te staan. Of dat ik even een arm op iemand leg. Door de coronamaatregelen kan dat nu even niet.

Als coach:
luister ik naar je: wat zeg je, welke woorden gebruik je,
kijk ik naar je: wat vertelt je lichaam, klopt dat met wat je vertelt, waarom wiebel je nu met je voet, hoe komt het dat je adem zo ‘hoog’ zit?
-ervaar ik: ik voel wat er in de stilte gebeurt, let op wat er niet gezegd wordt, voel worsteling of opluchting.

Door dat te benoemen kom jij een stapje verder.

Via een beeldscherm kan ik niet al mijn zintuigen optimaal inzetten. Op dit moment coach ik dan ook geen mensen via videobellen. Ik weet dat veel coaches dat wel doen, maar het past niet bij mijn manier van werken. Mijn spreekkamer waar ik normaal mensen ontvang is niet zo groot, dus daar ben ik de afgelopen weken niet geweest.
Maar wat wél kan is elkaar buiten ontmoeten. Een wandeling maken of ergens op een bank zitten. Op die manier is het nog steeds mogelijk om een coach traject te volgen. De natuur is de beste metafoor voor het leven. De natuur ís het leven.

De komende weken heb ik weer extra tijd voor het voeren van gesprekken. Ik ben even geen ‘juf’, en dat geeft veel ruimte.
Laat maar weten of jij daar gebruik van wilt maken!
info@jolettebaakmancoaching.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *