Mijn voetballeven

Een heel ander blogje vandaag.
Over wat dat voetballeven met me doet.
Over mijn zoon die ineens zo’n sprong maakt.
Maar ook een ode aan mijn dochter.
Die er jaren zo hard voor gewerkt heeft.
En nu moet dat evenwicht zich weer herstellen.

Het hing al jaren in de lucht.
Met drie kinderen en een man op voetbal gaat het er sowieso dagelijks over. Over goed zijn. Het beste uit jezelf halen. Iets bereiken. Het hoogst haalbare, wat dat ook mag zijn. Onze dochter was al vroeg heel vastberaden wat betreft deze sport. Vol bewondering heb ik haar gevolgd. Altijd zin. Nooit mopperen dat er getraind moest worden. Als ik op de vroege zaterdagochtend vroeg: heb je er wel zin in, kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: natuurlijk mam, altijd. Voetballen omdat ze zich daar op haar plek voelde. Als niet heel typisch meisje-meisje lekker tussen de jongens op het veld met die bal en het spel bezig zijn. Met een fantastisch schot en verrassend spelinzicht. Hield zich al die jaren staande tussen de jongens in de selectie. Hoe vaak moest ze niet die opmerkingen aanhoren: oh, zij hebben een meisje, dat gaan we wel winnen. Gespot door de KNVB, wat voor haar een soort belofte inhield. Een belofte van: misschien leidt dit naar het nationaal elftal? Heel veel jaren op maandagmiddag om 16u met papa in de auto stappen met een trommel (gezond, dat moest van mama), eten om weer naar een training in Zwolle of Doetinchem te rijden. Om uiteindelijk, na zes jaar, tegen dat glazen plafond aan te lopen. Ontdekken dat de KNVB verder niet in je geïnteresseerd is maar dat er in je eigen omgeving ook niet veel opties meer zijn. Het is ver weg voetballen, of een stapje terug doen en gaan genieten van het voetballen met vriendinnen. Lekker met de meiden naar de MO17.  En precies dan scheert je vier jaar jongere broertje langszij. Waar komt hij ineens vandaan? Hij heeft er toch zeker nog niet zoveel tijd en energie ingestoken? Wat gebeurt hier?

Dit viel er uit de lucht.
Onze zoon mocht meetrainen bij de Vitesse Academie (dat is de jeugdopleiding). En dat hoorden we aan het eind van het jaar, op het moment dat je druk bent met al die dingen waar je aan het eind van een seizoen druk mee bent: eind bbq’s, musical, afscheidsdingen. Na de eerste drie trainingen volgden er nog twee. En daarna de boodschap dat ze graag met hem verder wilden en dat hij volgend jaar bij de JO13 mag komen voetballen. Mijn hart voelde letterlijk een paar weken erg zwaar, elke keer als ik het er met mensen over had. Het hing in de lucht, we hadden het vaak genoeg over mogelijke scenario’s, maar toch kwam het nu uit onverwachte hoek. En had ik het er moeilijk mee. Als moeder. Om m’n kind los te laten. Te laten gaan doen wat hij het liefst doet. Terwijl ik mezelf daar altijd zo goed in vond: mijn kinderen stimuleren te doen wat bij ze past. Maar dit? Vitesse? Elke dag trainen? Hele zaterdagen heel Nederland door omdat hij moet spelen tegen Groningen, Ajax of Twente?  Vakanties die opgevuld worden met toernooien? Niet naar de school die we met zorg samen uitgekozen hadden? Toch nog weer reizen voor school, na al die jaren? Maar vooral het gevoel dat ik hem zou gaan missen. Ik had niet verwacht dat dit me zo te pakken zou nemen.

Vandaag heeft hij zijn eerste training gehad. Het is goed zo. Het was prachtig hem zo blij te zien. Hij heeft er zin in. Wij zijn, na een korte vakantie, tot rust gekomen en hebben er ook zin in en energie voor. Het gaat zeker wat kosten. Het gaat ook veel brengen. En wat zo ineens uit de lucht viel gooien we ook maar lekker weer terug: we verwachten het van boven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *