Dinsdag 19 januari: de rollen omgedraaid

Ik hoor alleen het water van de verwarming die door de buizen stroomt. En af en toe een kraai in het bos achter het gebouw.

We hebben de rollen omgedraaid vandaag. Meester Peter mag vandaag thuis aan de slag en ik ga buiten de deur werken.

Alle prikkels die ik normaal gesproken op een ochtend te verstouwen krijg en die ik later op de dag moet verwerken zijn er nu even niet.

Ik kan mijn gedachten de vrije loop laten zonder dat ze onderbroken worden door diepe zuchten of ‘ik snap dit echt niet hoor’.

Ik kan meer dan vijf zinnen achter elkaar typen zonder dat ik van mijn scherm op hoef te kijken omdat ik uit moet leggen wat een caféwoord is.

Uiteraard heb ik een plan de campagne gemaakt.

Een paar dingen die voor vandaag om voorrang vragen.
Een paar dingen die ik al langere tijd wil uitwerken maar waar ik niet aan toe kom.
Wat opzetjes uitdiepen.

Al mijn notitieboekjes zijn mee. Wat boeken ter inspiratie en omdat ik zo graag ook heel even weer eens wil lezen.

Het eerste half uur gaan mijn gedachten toch steeds even naar ‘huis’. Ik ben dankbaar dat Peter dit doet, ik zag het blije snoetje van Sil omdat hij eindelijk eens een meester heeft.

Maar als ik eenmaal lekker op dreef ben zit ik in mijn eigen bubbel. Waar het zo fijn toeven is. Het is alsof ik een roze hubba bubba aan het opblazen ben, heel langzaam, steeds groter en groter.

Ik voel me wel eens een eenling hierin.

Vorig weekend hadden we vrienden over de vloer en zij heeft juist heel veel prikkels nodig. Anders verdort ze, als een plantje dat geen water krijgt. Ik houd van goed en oprecht contact met mensen, en daarnaast heb ik juist ook die stilte nodig. Om dingen te verwerken en ruimte te geven aan mijn creativiteit.

Om twaalf uur laat ik de roze bubbel knappen.
Ik laat de zoete geur achter.
Er plakken nog wat restjes om mijn mond.
Die peuter ik er later op de dag wel af, als aandenken.