Here we go

Het was twee jaar geleden rond deze tijd dat ik het een beetje benauwd kreeg. In het onderwijs is het heel normaal om in maart/april alvast na te gaan denken over het nieuwe schooljaar. Wat wil je in dat nieuwe jaar? Wil je naast je lesuren misschien ook andere taken doen? Met wie ga je het mentoraat invullen? Er komt een inschrijflijst voor de promo-tour langs verschillende basisscholen. Met welke methode wil je komende jaar gaan werken?

Als het lekker met je gaat, is die dynamiek heerlijk. Steeds maar door, steeds weer nieuwe plannen, ideeën die je om kan zetten in schitterend werk.

Als het niet zo lekker met je gaat en je eigenlijk precies genoeg energie hebt om alle lopende zaken zo goed mogelijk te doen, is zo’n sneltrein die door dendert best confronterend. Mij lukte het in ieder geval niet meer om met plezier over een nieuw schooljaar na te denken. Ik zag daar geen uitdaging meer in. Ik zag vooral een grote berg waarop zich van alles verzameld had: leerlingen, zorg, methodes, vergaderingen, kwaliteit van de werkplek, roosters, de strijd om het parttime werken maar fulltime beschikbaar zijn. Ik kon niet meer die andere kant van de berg in het juiste perspectief zien: die prachtige band die je opbouwt met leerlingen, de liefde voor de Franse taal die je aan kan wakkeren, de uitdaging om van elke les iets bijzonders te maken, het heerlijke overleg met collega’s.

Ik kon twee dingen doen: anders naar die berg gaan kijken. Dat zou een verandering in mijn gedachten en gedrag moeten worden. Of afstand nemen van die berg en een andere kant oplopen. Waarbij ik inderdaad het gevoel kreeg dat ik iets opgaf, dat ik faalde. Wanneer ben je zover dat je zegt: nee, dit gaat echt niet meer? Ik was ook een beetje bang dat als ik wel door zou gaan, ik misschien een keer echt zuurstofgebrek zou krijgen en letterlijk om zou vallen.

Ik ging voor het eerste: mijn werk blijven doen, maar wel met een andere blik. Toch werd het, na een aantal gesprekken met een coach, het tweede: een andere kant op. Mijn geest én lichaam hadden behoefte aan rust. Ik wilde graag ervaren wat er gebeurt als bepaalde zekerheden wegvallen, welke creativiteit dan boven komt.

Soms kijk ik met weemoed achterom. Ik koester de mooie herinneringen, en probeer die talenten die ik in het onderwijs met liefde gebruikte, nu ook zoveel mogelijk in te zetten. Aangevuld met kwaliteiten die destijds een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt.

Niet iedereen zit in het onderwijs, dus voor iedereen is dat moment anders, maar we kennen allemaal wel van die momenten dat je naar jezelf kijkt en denkt: ben ik op de goede weg? Hoeveel bergen wil ik nog beklimmen en vooral hoe ga ik die beklimmen?

Als jij kijkt naar jouw leven over een jaar, wat denk je dan? Word je daar blij van? Heb je daar zin in? Doe jij waarvoor je gemaakt bent? Of zijn er wel wat dingen die je graag anders aan zou willen pakken?

In mijn workshop ‘Een frisse start’ leer je anders naar jezelf en de wereld om je heen kijken. Je leert krachtige keuzes te maken vanuit jouw kwaliteiten.

Je kan natuurlijk ook voor individuele coaching kiezen: jij bepaalt waar je heen wilt en ik loop een stukje met je mee om je nieuwe routes te laten zien!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *