Durf jij van de hoge duikplank?

Mijn jongste zoon (6) wil niet op voetbal terwijl hij toch een heel aardig balletje kan trappen, er ook wel veel plezier in heeft en het hem eigenlijk met de paplepel is ingegoten door zijn oudere broer en zus. Misschien ligt daar wel zijn niet-willen. Hij heeft, in zjin ogen, een broer en een zus die goed kunnen voetballen en hun hele week daaromheen organiseren. En zoals zij dat doen, zo kan hij dat niet. Dus denkt hij dat hij nog niet goed genoeg is.

Hetzelfde met zwemles. Toen ik hem de vraag stelde of hij daar op wilde zei hij: ‘Nee, want dat kan ik nog niet.’ Hij wil de dingen dus pas als hij ze al kan. Gelukkig heeft hij nu zijn eerste diploma en gaat, als enige in ons gezin, met veel plezier zijn B halen! Eerst iets kunnen voordat je het durft laten zien.

Ik realiseerde mij laatst dat ik ook best wel zo in elkaar zit. Voordat ik voor mezelf begon, had ik al langer die droom om dat te gaan doen. Onbewust vergeleek ik mijzelf dan met andere (power) vrouwen en dichtte deze kwaliteiten toe die ik zelf niet dacht te bezitten. Zelfverzekerd, commercieel, ondernemend, creatief, vastberaden…. Waardoor ik met mijn idee bleef rondlopen maar er niets mee deed. Ik wil er eerst zeker van zijn dat ik geen steek heb laten vallen en dan pas durf ik te gaan. Daarmee vergeet ik dat het leerproces erbij hoort en de mooiste fase is! Uitproberen en daarvan leren.

Gelukkig heb ik afgelopen jaar geleerd om uit die niet-productieve spiraal te stappen. Ik heb jarenlang anderen bestudeerd (zoals mijn zoontje ook doet) en nu denk ik: ik kan dat op mijn manier! Het voelt alsof je van de hoge duikplank springt. Je wilt heel graag maar misschien toch ook niet. Die kriebels in je buik!! Weet jij nog hoe dat voelt? Het is heel spannend, en juist daardoor krijg je toch zin om nog een keer te gaan?!!

Wanneer heb jij voor het laatst een duik gemaakt?

Wil je wel maar durf je niet? Of weet je niet hoe (een salto of toch maar gewoon recht naar beneden)? Neem gerust contact met me op, doen we het samen!

Zintuigen

Afgelopen dagen hebben wij mogen genieten van prachtig zonnig weer in het mooie Italië. Op het moment dat ik de fles zonnebrand pak gaat er een luikje met heerlijke herinneringen in mijn hersenen open. Nog heerlijker vind ik de geur van lavendel. Dat is voor mij Frankrijk, mijn tweede thuis, zon, vrijheid. Gek is dat hè wat geur met je kan doen. Dat je maar een vleugje van iets hoeft te ruiken en dat je dan als vanzelf wordt meegevoerd naar andere plekken en tijden. Wist je dat iedereen een ander voorkeurszintuig heeft om de dingen waar te nemen? En dat daarmee ook de verschillen ontstaan in beleving? Dat ontdek je als je met bijvoorbeeld broers en zussen gebeurtenissen uit je jeugd bespreekt: de één herinnert zich duidelijk hoe iedereen er uitzag (visueel), de ander weet vooral nog wat er gegeten werd (gustatoir/smaak) en weer een ander hoort nog de muziek die speelde op de achtergrond (auditief). Zelfs over wat er precies werd gezegd ben je het meestal niet eens. Doordat we allemaal op een andere manier de dingen opslaan, ‘kleuren’ we dus ook op verschillende manieren ons verleden in. Maar wat kan je doen met vervelende herinneringen? Als je, soms op onverwachte momenten, teruggetrokken wordt naar herinneringen die je liever wilt vergeten? Beelden of geuren die je liever niet meer ziet en ruikt?
Het mooie van coaching met NLP is dat het mogelijk is om deze herinneringen opnieuw ‘in te kleuren’. Je hoeft daarvoor niet eens tot in detail te vertellen wat er precies is gebeurd. Je zult ontdekken dat na het opnieuw taal (en dus betekenis) geven aan de situatie, jouw gevoel daarover ook veranderd.
Bij mij zit het met die zonnebrand en lavendel wel goed!!
Hoe zit dat bij jou?
Wil je meer weten of met me praten?
Mail naar info@jolettebaakmancoaching.nl

Focus

Studenten, jullie zijn de laatste tijd nogal vaak in het nieuws. Meestal in combinatie met de woorden burn-out, emotioneel uitgeput en te hoge werkdruk. Hoe houd je het vol in een maatschappij waarin veel van je wordt gevraagd? Wat doe je, als je het leven met alle mogelijkheden en keuzes ingewikkeld vindt? Weet jij voor wie en waarom je de dingen doet? Omdat je er zelf een rijker mens van wordt of omdat het verlangd wordt van je omgeving? Kan je de onrust die al die verwachtingen met zich meebrengt naast je neerleggen en jouw plan trekken, of wordt je naar alle kanten getrokken zonder duidelijke richting? Ga je door met wat je doet of neem je een moment om te bezinnen? Kan jij krachtige keuzes maken in wat je wel en niet wilt? Of doe je maar aan alles mee omdat je bang bent anders buiten de boot te vallen?

Ik ben zelf lang doorgegaan met al die leuke dingen die het leven te bieden heeft, maar tegelijkertijd wist ik zelf niet goed wat ik wilde, wat mijn focus op langere termijn was. Op korte termijn was het wel duidelijk: mijn werk goed doen, voor mijn kinderen zorgen, een studie afronden. Belangrijke, betekenisvolle taken. Pas op het moment dat ik een stapje terugdeed, werd mij veel duidelijker wie ik ben en wat ik wil. Ik leef en werk nu vanuit een kracht die oprecht van binnenuit komt en niet voortkomt uit verwachtingen van anderen.

Als geen ander weet ik hoe lastig het is om je niet honderd procent happy te voelen maar ook niet te weten waar dat vandaan komt of wat je daar precies aan moet doen.

Mijn ervaring en mijn ultieme tip: praat erover !! Blijf niet te lang rondlopen met gedachten die je niet verder helpen.

Ik kan je met een aantal sessies (individueel of door middel van een workshop met meerdere studenten tegelijk) een stuk op weg helpen. Zodat jij je rust en focus weer vindt.

Dat kost wel geld, maar daar heb je dan ook veel profijt van!

Als jullie meer informatie willen dan hoor ik het graag.

info@jolettebaakmancoaching.nl

Lezen, dromen, doen

Een groot voordeel van mijn huidige leven is dat ik heel veel boeken kan lezen en dan kan beweren dat ik dat voor mijn werk doe. Ik doe heel veel inspiratie op en lees op het moment meer dan ik ooit had kunnen dromen. Toen ik nog mijn baan op school had, moest ik daar echt tijd voor maken, nu heb ik het. Het laatste boek wat ik heb gelezen is: De lijst, van Yuval Abramovitz. Zijn enthousiasme is aanstekelijk en irritant tegelijk, maar er staan veel zinnige dingen in die aansporen tot nadenken. Hij daagt zijn volgers op sociale media uit om hun dromen publiekelijk te delen. Hij vraagt zich af waarom mensen het zo moeilijk vinden om hun dromen uit te spreken. Voor een deel heeft dat te maken met het feit dat als je kenbaar maakt wat je graag wilt, je je daar ook aan moet houden, het schept een verplichting en daar zien mensen dan toch tegenop. Een andere reden is dat anderen iets van jouw droom kunnen vinden. Yuval vindt juist dat je door het te delen anderen uitnodigt om jou te helpen bij het verwezenlijken van je droom.

Voor een groot deel klopt dit verhaal met het mijne. Ik heb al heel lang de wens ‘iets voor mezelf’ te beginnen. Maar het niet heel concreet maken van mijn plannen, samen met de vraag wat anderen er eventueel van zouden vinden resulteerde in (vast herkenbaar) uitstelgedrag. Vanaf het moment dat ik zeker wist dat ik graag een coaching praktijk op wilde gaan zetten ben ik gaan ontdekken hoe belangrijk het is dat ik daarover praat. Dat geeft anderen de mogelijkheid mij kritisch een spiegel voor te houden. Waarom wil ik dit? Wat denk ik toe te voegen? Hoe ga ik het aanpakken? Hoe denk ik aan klanten te komen? Door daar antwoord op te moeten geven, vormden mijn ideeën zich en werden ze steeds concreter.

En hoewel ik het nog steeds niet (zoals de schrijver van het boek eigenlijk wil) van de daken schreeuw, wil ik wel jullie vragen om mijn berichten en website zoveel mogelijk te delen. Hoe leuk is het om samen te werken aan mijn droom de wereld een heel klein beetje overzichtelijker en mooier te maken? Rest nog de vraag: wat doe je met jouw droom?