Here we go

Het was twee jaar geleden rond deze tijd dat ik het een beetje benauwd kreeg. In het onderwijs is het heel normaal om in maart/april alvast na te gaan denken over het nieuwe schooljaar. Wat wil je in dat nieuwe jaar? Wil je naast je lesuren misschien ook andere taken doen? Met wie ga je het mentoraat invullen? Er komt een inschrijflijst voor de promo-tour langs verschillende basisscholen. Met welke methode wil je komende jaar gaan werken?

Als het lekker met je gaat, is die dynamiek heerlijk. Steeds maar door, steeds weer nieuwe plannen, ideeën die je om kan zetten in schitterend werk.

Als het niet zo lekker met je gaat en je eigenlijk precies genoeg energie hebt om alle lopende zaken zo goed mogelijk te doen, is zo’n sneltrein die door dendert best confronterend. Mij lukte het in ieder geval niet meer om met plezier over een nieuw schooljaar na te denken. Ik zag daar geen uitdaging meer in. Ik zag vooral een grote berg waarop zich van alles verzameld had: leerlingen, zorg, methodes, vergaderingen, kwaliteit van de werkplek, roosters, de strijd om het parttime werken maar fulltime beschikbaar zijn. Ik kon niet meer die andere kant van de berg in het juiste perspectief zien: die prachtige band die je opbouwt met leerlingen, de liefde voor de Franse taal die je aan kan wakkeren, de uitdaging om van elke les iets bijzonders te maken, het heerlijke overleg met collega’s.

Ik kon twee dingen doen: anders naar die berg gaan kijken. Dat zou een verandering in mijn gedachten en gedrag moeten worden. Of afstand nemen van die berg en een andere kant oplopen. Waarbij ik inderdaad het gevoel kreeg dat ik iets opgaf, dat ik faalde. Wanneer ben zover dat je zegt: nee, dit gaat echt niet meer? Ik was ook een beetje bang dat als ik wel door zou gaan, ik misschien een keer echt zuurstofgebrek zou krijgen en letterlijk om zou vallen.

Ik ging voor het eerste: mijn werk blijven doen, maar wel met een andere blik. Toch werd het, na een aantal gesprekken met een coach, het tweede: een andere kant op. Mijn geest én lichaam hadden behoefte aan rust. Ik wilde graag ervaren wat er gebeurt als bepaalde zekerheden wegvallen, welke creativiteit dan boven komt.

Soms kijk ik met weemoed achterom. Ik koester de mooie herinneringen, en probeer die talenten die ik in het onderwijs met liefde gebruikte, nu ook zoveel mogelijk in te zetten. Aangevuld met kwaliteiten die destijds een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt.

Niet iedereen zit in het onderwijs, dus voor iedereen is dat moment anders, maar we kennen allemaal wel van die momenten dat je naar jezelf kijkt en denkt: ben ik op de goede weg? Hoeveel bergen wil ik nog beklimmen en vooral hoe ga ik die beklimmen?

Als jij kijkt naar jouw leven over een jaar, wat denk je dan? Word je daar blij van? Heb je daar zin in? Doe jij waarvoor je gemaakt bent? Of zijn er wel wat dingen die je graag anders aan zou willen pakken?

In mijn workshop ‘Een frisse start’ leer je anders naar jezelf en de wereld om je heen kijken. Je leert krachtige keuzes te maken vanuit jouw kwaliteiten.

De data zijn: 13 en 27 mei of 4 en 18 juni.

Je kan natuurlijk ook voor individuele coaching kiezen: jij bepaalt waar je heen wilt en ik loop een stukje met je mee om je nieuwe routes te laten zien!

En terwijl ik op zoek was naar een geschikt plaatje, luisterde ik dit liedje. Toepasselijk en om vrolijk van te worden! Start je dag met: Here we goooooo!

https://www.youtube.com/results?search_query=here+we+go+wildT

Eindejaarsblog

Eindejaarsblog

Heb jij je al iets voorgenomen voor het nieuwe jaar? Het is een veelgehoorde vraag in deze periode. Zelf vind ik het altijd een beetje onzin om je iets op een bepaalde datum voor te nemen. Als ik meer wil sporten kan ik daar beter à la minute mee beginnen of als ik minder chips wil eten moet ik die gewoon helemaal niet meer kopen.

Maar ik begrijp het wel hoor, dat je soms een stok achter de deur nodig hebt van een concrete dag of datum. Door het jaar heen zijn er vaak verschillende momenten dat we even terugkijken naar alles waar we ons druk mee hebben gemaakt en vaak stellen we ons dan de vraag of we zo door willen of dat we dingen anders aan gaan pakken. Rond de zomer(vakantie) is ook zo’n moment… Vaak komen we niet verder dan bedénken wat we eventueel anders willen, maar echt concreet iets anders aanpakken gebeurt vaak niet. En je ziet ook vaak dat, zodra januari voorbij is, of de zomervakantie, mensen weer terug vallen in hun oude patroon. Als je echt dingen wil doorbreken is er vaak iets meer nodig dan alleen een goed voornemen. Je moet inzicht krijgen in de redenen waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Wat zit daar voor motivatie of missie achter? Weet je dat wel? Als je dat niet weet geeft dat na verloop van tijd vaak een ‘leeg’ gevoel. Tijd om dat eens aan te pakken! Aarzel niet om mij te mailen of je in te schrijven voor mijn workshop!

Voor mij is oudejaarsdag een mooie dag om te kijken naar waar ik dankbaar voor ben. Ik vind het altijd weer verrassend hoeveel er kan gebeuren in een jaar. Vorig jaar rond dit moment had ik al plannen om voor mezelf te beginnen, maar was dat nog niet helemaal concreet. Ik had niet durven dromen en hopen dat ik al zo snel mijn eerste klanten zou krijgen. En ik heb nog zoveel plannen. Naast de individuele coaching wil ik heel graag weer met groepen werken, daarvoor ben ik bezig met het opzetten van trainingen/workshops. Verder ben ik aan het kijken of ik in kerken wat zou kunnen betekenen voor mannen/vrouwen die ouderling/diaken zijn geworden: hoe ga je de gesprekken aan die je moet voeren? Verder word ik blij van stukjes schrijven en gebruik ik mijn tijd om veel te lezen. Het was af en toe ook saai. Geen koffie met collega’s, of gesprekken over leerlingen. Toch ga ik vol goede moed het nieuwe jaar in. Met de hoop dat al het gezaaide ooit geoogst mag worden!

Ik wens jullie een gezegend nieuwjaar, met of zonder goede voornemens!

Wie ben ik?

Laatst speelde ik met mijn jongens het spelletje ‘wie ben ik’, de variant dat je een post-it op je hoofd geplakt krijgt en dan moet raden wat daar op staat.

Behalve hilarisch ook leerzaam, zeker voor jongere kinderen om te leren hoe je vanuit een bepaalde categorie steeds gedetailleerder kan gaan vragen (en dat het niet zo veel zin heeft om in het wilde weg te gaan vragen: ben ik een olifant, ben ik Messi?)

Het bijzondere is dat je aan de ander vraagt wie of wat jij bent. Dat zette me aan het denken over hoe wij ons presenteren. Wie ben ik? Bepaal ik dat zelf of laat ik dat door anderen bepalen? We willen toch allemaal graag dat anderen een positief beeld van ons hebben. Hoever ga je om dat beeld in stand te houden? En waar is dat beeld op gebaseerd? Vaak ook nog weer op wat je dénkt wat de ander van jou wil zien.

In gesprekken met coachees merk ik dat mensen het lastig vinden om te zeggen wie ze echt zijn. Wat maakt jou specifiek jou? Want zijn jouw kwaliteiten? Als je dat leert zien en verwoorden weet je vaak ook beter wat er bij je past en welke keuzes je wilt maken in het leven.

Heb jij anderen nodig om te weten wie jij bent?

Keuzes

Waarom vinden we keuzes maken zo moeilijk? Zijn we bang iets te missen als we het één wel doen en het ander niet? Of vinden we dat we vooral maar veel van alles tegelijk moeten doen omdat we denken dat het zo hoort? Levert het ons iets op, dat niet-kiezen? Zelfs mijn 15-jarige dochter roept het als ze ’s morgens voor de kast staat: ‘Mam, ik heb keuzestress!’

Willen we al die opties openhouden omdat ons dat zekerheid en houvast geeft? Zoveel mogelijk lijntjes openhouden zodat je jezelf niet de schuld kan geven dat je verkeerd gekozen hebt?

Ik denk dat veel mensen hierdoor vastlopen. Want door maar alles te doen weet je vaak niet meer wat je zelf echt wilt. Ik probeer mijn coachees in te laten zien dat er geen verkeerde keuzes zijn. Wat is het ergste wat er kan gebeuren als je er voor kiest één bepaalde richting op te gaan in plaats van vijf tegelijk? We willen graag controleren wat niet te controleren valt. En dat geeft onrust en stress.

Denk een na over de vraag waar je heel blij van wordt. Maar dan echt heel erg blij. Dat je er een glimlach van op je gezicht krijgt, er een beeld bij hebt en je het voelt in je hele lijf. En houd dat gevoel dan eens een tijdje vast! Misschien vind je het dan de volgende keer net iets makkelijker om ergens ja of nee tegen te zeggen.

 

Werkplezier

Voor de vakantie (en eigenlijk ook nog een deel in de vakantie) heb ik een leuk project gedaan voor Van Dijk. Ik was verantwoordelijk voor de inname van de boeken op de scholen in de regio Arnhem. Dat begrip ‘regio’ was groter dan ik dacht, ik kwam op scholen in Sittard maar ook in Nieuwegein, Veenendaal en Doetinchem. Ik ging dat project doen omdat ik na een jaar veel vanuit huis werken zin had om weer even ‘echt hard te werken’. Ik heb natuurlijk afgelopen jaar wel mijn eigen bedrijf opgezet en ik ben super dankbaar voor de eerste klanten, maar ik had ook zin om weer eens onder de mensen te zijn en op een andere manier weer eens flink aan te pakken. Het was op veel gebieden een interessante job. Allereerst heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en veel mooie gesprekken kunnen voeren tijdens de lange ritten in de auto. Heel bijzonder hoe je met onbekenden in korte tijd de diepte in kan gaan. Het mooiste compliment blijft toch als mensen zeggen: oeh, dat is echt een goeie vraag. Of: ben je nu aan het coachen? Dan weet ik dat ik met mijn vragen mensen aan het nadenken zet. Het viel mij op dat veel mensen zoekend en onzeker zijn. Dat mensen zich afvragen: Wat wil ik? Waar ben ik op mijn plek? Doe ik een opleiding omdat ik vind dat het zo hoort of omdat het volledig mijn eigen keuze is? Heb ik als doel veel geld verdienen omdat ik daarmee onafhankelijkheid en dus vrijheid koop of ben ik daarmee alleen maar onbewust pijn en verdriet aan het wegstoppen? Intrigerend ook hoe in al die gesprekken de invloed van gebeurtenissen uit de kindertijd of jeugd een rol spelen.

Behalve dat ik veel mensen heb leren kennen heb ik ook veel uren, maar dan ook echt veel uren gewerkt. Elke dag super vroeg op en daar heb ik gewoon van kunnen genieten omdat ik heel veel ochtenden de zon op heb zien gaan. Prachtig, en wat een energie geeft dat! Wat mij het meest verbaasd heeft over mezelf is dat ik het niet erg vond om zoveel uur te werken en dus ook veel van huis te zijn en minder voor de kinderen te kunnen zorgen. Ik heb altijd gedacht dat ik niet gemaakt was voor fulltime werken. Bijzonder hoe zo’n aanname zich in je hoofd kan gaan nestelen zonder dat je nog weet waar dat op gebaseerd is. Er zijn veel mensen die leven met dit soort overtuigingen die ze zichzelf hebben opgelegd of die door anderen zijn genesteld in iemands brein. Als bepaalde overtuigingen je niet verder brengen worden dat ‘belemmerende overtuigingen’ genoemd. Heel jammer als je van jezelf denkt dat je iets niet kan alleen maar omdat altijd tegen je gezegd is: ja maar jij bent zo onhandig, jij kan dat niet. Of dat je je hele jeugd hoort dat je broer zo slim is dat jij automatisch denkt dat jij het dan wel niet zal zijn…

Ik weet nu in ieder geval van mezelf dat ik de overtuiging dat ik niet geschikt ben om veel uur te werken weg kan doen. Het helpt ook dat ik nu werk doe waarbij ik niet eens doorheb dat ik werk, waardoor het niet snel als veel aanvoelt.

Welke gedachten heb jij over jezelf? En waar zijn deze op gebaseerd? Heb jij door welke overtuigingen jou belemmeren? Zit je soms vast in: ‘ja maar….’ Als je hier mee over wilt weten of over door wilt praten, neem contact op het contactformulier of info@jolettebaakmancoaching.nl

Spinnenweb

Vanmorgen had ik een mooi coachgesprek met een vrouw die zichzelf vergeleek met een spin die vastzat in haar eigen web. Al die draadjes van het web stonden voor alle verschillende activiteiten die ze deed. Heel strategisch opgezet om ver te kunnen komen in het leven. Een ambitieuze vrouw met veel kwaliteiten. Ik vroeg of zij de spin was of dat ze eerder het vliegje was dat erin vloog en opgegeten werd. Zij was de spin. Bij doorvragen bleek dat ze eigenlijk wel wat minder geordend en doelgericht te werk zou willen gaan en dat ze meer oprechte vriendschappen in haar leven zou willen. Ze is op zoek naar een eerlijke balans tussen hard werken en dingen bereiken en tegelijkertijd je leven opbouwen vanuit je eigen identiteit. Hoe moest dat web er dan uit gaan zien? Ze zag een heel groot web met meerdere spinnen voor zich! Over de vliegjes die erin vlogen en opgegeten worden hebben we het verder niet meer gehad, omdat ik het beeld dat ze zelf bedacht had zo mooi genoeg vond. Ik probeer bij iedere coachee uit te vinden wat zijn of haar voorkeurstaal is. Is iemand visueel ingesteld of juist heel erg gericht op het gevoel? Blijft iemand maar praten en in zijn hoofd zitten of kan hij dat ook vertalen naar actie?

Soms helpt het mensen om door middel van beelden verder te komen. Bij een volgend gesprek kan ik haar vragen of ze druk is geweest met nog meer draden weven of dat ze andere spinnen in haar web heeft toegelaten.

Ben jij ook een spinnetje in een web met veel (onoverzichtelijke) draadjes? Of heb je misschien het idee dat je in een web beland hebt en opgegeten gaat worden?

Erover praten helpt!

 

 

Wat verwacht jij van een ander?

Mijn grootste wens is een huisje kopen in Frankrijk. En dan niet in combinatie met een ik-vertrek-achtig verhaal en dus ook geen B&B, maar gewoon een lekker plekje waar ik naartoe kan wanneer ik dat wil. Als mijn heimwee te groot wordt. Lange tijd verwachtte ik van mensen die dit ook een leuk idee vonden dat ze mij er wel mee zouden helpen. En verwachtte ik van mijn man dat hij hier voor de volle honderd procent in meeging. Ik dacht ook dat als je er maar heel hard over droomt het vanzelf werkelijkheid wordt. Ik ben graag de prinses uit de sprookjes  !!
Langzaam maar zeker heb ik ontdekt en geleerd dat je de dingen die je echt wilt gewoon zelf moet organiseren. Als iets je hart heeft ontstaat er energie om die dingen te doen die bij je passen. Het klinkt zo hard, maar je kan niet van een ander verwachten dat hij jouw dromen in vervulling laat gaan.

Mijn passie voor de dingen die ik nu doe is zo groot dat die ene droom zich ook nog iets heeft uitgebreid. Ik wil datgene wat ik nu het allerliefste doe: mensen begeleiden in hun persoonlijke groei, combineren met de plek waar ik zo graag ben: Frankrijk. En aangezien ik geen prinses uit een sprookje ben, werk ik er nu hard voor om die droom te realiseren.
Mocht je me hier alsnog mee willen helpen dan houd ik me aanbevolen!!

Ben jij ook een dromer en zou je graag de boel eens aan gaan pakken? Borrelt het ergens maar weet je niet goed wat je ermee moet?

Er zijn veel interessante oefeningen en strategieën om in actie te komen. Neem gerust contact met me op.

Durf jij van de hoge duikplank?

Mijn jongste zoon (6) wil niet op voetbal terwijl hij toch een heel aardig balletje kan trappen, er ook wel veel plezier in heeft en het hem eigenlijk met de paplepel is ingegoten door zijn oudere broer en zus. Misschien ligt daar wel zijn niet-willen. Hij heeft, in zjin ogen, een broer en een zus die goed kunnen voetballen en hun hele week daaromheen organiseren. En zoals zij dat doen, zo kan hij dat niet. Dus denkt hij dat hij nog niet goed genoeg is.

Hetzelfde met zwemles. Toen ik hem de vraag stelde of hij daar op wilde zei hij: ‘Nee, want dat kan ik nog niet.’ Hij wil de dingen dus pas als hij ze al kan. Gelukkig heeft hij nu zijn eerste diploma en gaat, als enige in ons gezin, met veel plezier zijn B halen! Eerst iets kunnen voordat je het durft laten zien.

Ik realiseerde mij laatst dat ik ook best wel zo in elkaar zit. Voordat ik voor mezelf begon, had ik al langer die droom om dat te gaan doen. Onbewust vergeleek ik mijzelf dan met andere (power) vrouwen en dichtte deze kwaliteiten toe die ik zelf niet dacht te bezitten. Zelfverzekerd, commercieel, ondernemend, creatief, vastberaden…. Waardoor ik met mijn idee bleef rondlopen maar er niets mee deed. Ik wil er eerst zeker van zijn dat ik geen steek heb laten vallen en dan pas durf ik te gaan. Daarmee vergeet ik dat het leerproces erbij hoort en de mooiste fase is! Uitproberen en daarvan leren.

Gelukkig heb ik afgelopen jaar geleerd om uit die niet-productieve spiraal te stappen. Ik heb jarenlang anderen bestudeerd (zoals mijn zoontje ook doet) en nu denk ik: ik kan dat op mijn manier! Het voelt alsof je van de hoge duikplank springt. Je wilt heel graag maar misschien toch ook niet. Die kriebels in je buik!! Weet jij nog hoe dat voelt? Het is heel spannend, en juist daardoor krijg je toch zin om nog een keer te gaan?!!

Wanneer heb jij voor het laatst een duik gemaakt?

Wil je wel maar durf je niet? Of weet je niet hoe (een salto of toch maar gewoon recht naar beneden)? Neem gerust contact met me op, doen we het samen!

Zintuigen

Afgelopen dagen hebben wij mogen genieten van prachtig zonnig weer in het mooie Italië. Op het moment dat ik de fles zonnebrand pak gaat er een luikje met heerlijke herinneringen in mijn hersenen open. Nog heerlijker vind ik de geur van lavendel. Dat is voor mij Frankrijk, mijn tweede thuis, zon, vrijheid. Gek is dat hè wat geur met je kan doen. Dat je maar een vleugje van iets hoeft te ruiken en dat je dan als vanzelf wordt meegevoerd naar andere plekken en tijden. Wist je dat iedereen een ander voorkeurszintuig heeft om de dingen waar te nemen? En dat daarmee ook de verschillen ontstaan in beleving? Dat ontdek je als je met bijvoorbeeld broers en zussen gebeurtenissen uit je jeugd bespreekt: de één herinnert zich duidelijk hoe iedereen er uitzag (visueel), de ander weet vooral nog wat er gegeten werd (gustatoir/smaak) en weer een ander hoort nog de muziek die speelde op de achtergrond (auditief). Zelfs over wat er precies werd gezegd ben je het meestal niet eens. Doordat we allemaal op een andere manier de dingen opslaan, ‘kleuren’ we dus ook op verschillende manieren ons verleden in. Maar wat kan je doen met vervelende herinneringen? Als je, soms op onverwachte momenten, teruggetrokken wordt naar herinneringen die je liever wilt vergeten? Beelden of geuren die je liever niet meer ziet en ruikt?
Het mooie van coaching met NLP is dat het mogelijk is om deze herinneringen opnieuw ‘in te kleuren’. Je hoeft daarvoor niet eens tot in detail te vertellen wat er precies is gebeurd. Je zult ontdekken dat na het opnieuw taal (en dus betekenis) geven aan de situatie, jouw gevoel daarover ook veranderd.
Bij mij zit het met die zonnebrand en lavendel wel goed!!
Hoe zit dat bij jou?
Wil je meer weten of met me praten?
Ga naar de contactpagina of mail op info@jolettebaakmancoaching.nl

Focus

Studenten, jullie zijn de laatste tijd nogal vaak in het nieuws. Meestal in combinatie met de woorden burn-out, emotioneel uitgeput en te hoge werkdruk. Hoe houd je het vol in een maatschappij waarin veel van je wordt gevraagd? Wat doe je, als je het leven met alle mogelijkheden en keuzes ingewikkeld vindt? Weet jij voor wie en waarom je de dingen doet? Omdat je er zelf een rijker mens van wordt of omdat het verlangd wordt van je omgeving? Kan je de onrust die al die verwachtingen met zich meebrengt naast je neerleggen en jouw plan trekken, of wordt je naar alle kanten getrokken zonder duidelijke richting? Ga je door met wat je doet of neem je een moment om te bezinnen? Kan jij krachtige keuzes maken in wat je wel en niet wilt? Of doe je maar aan alles mee omdat je bang bent anders buiten de boot te vallen?

Ik ben zelf lang doorgegaan met al die leuke dingen die het leven te bieden heeft, maar tegelijkertijd wist ik zelf niet goed wat ik wilde, wat mijn focus op langere termijn was. Op korte termijn was het wel duidelijk: mijn werk goed doen, voor mijn kinderen zorgen, een studie afronden. Belangrijke, betekenisvolle taken. Pas op het moment dat ik een stapje terugdeed, werd mij veel duidelijker wie ik ben en wat ik wil. Ik leef en werk nu vanuit een kracht die oprecht van binnenuit komt en niet voortkomt uit verwachtingen van anderen.

Als geen ander weet ik hoe lastig het is om je niet honderd procent happy te voelen maar ook niet te weten waar dat vandaan komt of wat je daar precies aan moet doen.

Mijn ervaring en mijn ultieme tip: praat erover !! Blijf niet te lang rondlopen met gedachten die je niet verder helpen.

Ik kan je met een aantal sessies (individueel of door middel van een workshop met meerdere studenten tegelijk) een stuk op weg helpen. Zodat jij je rust en focus weer vindt.

Dat kost wel geld, maar daar heb je dan ook veel profijt van!

Als jullie meer informatie willen dan hoor ik het graag. Mail me of stuur het contactformulier in.