Meester Peter

Dinsdag 19 januari: de rollen omgedraaid

Ik hoor alleen het water van de verwarming die door de buizen stroomt. En af en toe een kraai in het bos achter het gebouw.

We hebben de rollen omgedraaid vandaag. Meester Peter mag vandaag thuis aan de slag en ik ga buiten de deur werken.

Alle prikkels die ik normaal gesproken op een ochtend te verstouwen krijg en die ik later op de dag moet verwerken zijn er nu even niet.

Ik kan mijn gedachten de vrije loop laten zonder dat ze onderbroken worden door diepe zuchten of ‘ik snap dit echt niet hoor’.

Ik kan meer dan vijf zinnen achter elkaar typen zonder dat ik van mijn scherm op hoef te kijken omdat ik uit moet leggen wat een caféwoord is.

Uiteraard heb ik een plan de campagne gemaakt.

Een paar dingen die voor vandaag om voorrang vragen.
Een paar dingen die ik al langere tijd wil uitwerken maar waar ik niet aan toe kom.
Wat opzetjes uitdiepen.

Al mijn notitieboekjes zijn mee. Wat boeken ter inspiratie en omdat ik zo graag ook heel even weer eens wil lezen.

Het eerste half uur gaan mijn gedachten toch steeds even naar ‘huis’. Ik ben dankbaar dat Peter dit doet, ik zag het blije snoetje van Sil omdat hij eindelijk eens een meester heeft.

Maar als ik eenmaal lekker op dreef ben zit ik in mijn eigen bubbel. Waar het zo fijn toeven is. Het is alsof ik een roze hubba bubba aan het opblazen ben, heel langzaam, steeds groter en groter.

Ik voel me wel eens een eenling hierin.

Vorig weekend hadden we vrienden over de vloer en zij heeft juist heel veel prikkels nodig. Anders verdort ze, als een plantje dat geen water krijgt. Ik houd van goed en oprecht contact met mensen, en daarnaast heb ik juist ook die stilte nodig. Om dingen te verwerken en ruimte te geven aan mijn creativiteit.

Om twaalf uur laat ik de roze bubbel knappen.
Ik laat de zoete geur achter.
Er plakken nog wat restjes om mijn mond.
Die peuter ik er later op de dag wel af, als aandenken.

10 tips om goed voor jezelf te zorgen in de lockdown

Om je te inspireren met het maken van keuzes volgen hier tien tips om goed voor jezelf te zorgen tijdens deze lockdown

1. Ga overdag naar buiten

Nu de vakantie voorbij is, komt de uitdaging van de lockdown weer om de hoek kijken: iedereen is thuis en terwijl jij je werk probeert te doen zijn er ook anderen die om aandacht of begeleiding vragen. Hoe zorg je in deze tijd ook goed voor jezelf? Misschien heb je wat aan de volgende tips.

Ga overdag naar buiten.

Vitamine D is zo belangrijk en nu de dagen korter zijn en het ook nog eens grijze dagen zijn moet je pakken wat je pakken kan! Wacht niet tot ‘s avonds, maar ga bijvoorbeeld lekker na de lunch even die frisse neus halen!

2. Doe iets nieuws

Puzzels, spelletjes, ik denk dat iedereen inmiddels alles wel uit de kast getrokken heeft om leuke activiteiten te blijven doen. Het grote voordeel in de eerste lockdown was dat we gezegend werden met prachtig weer. Dan zijn er nu eenmaal meer opties, helemaal als je een tuin hebt.

Wij hadden voor Sinterklaas (voordat we wisten dat de scholen dicht gingen, maar wel met het oog op de kerstvakantie), een tafeltennistafel gekocht. Muziek lekker aan, fun gegarandeerd!

Doe iets nieuws! Dat geeft iedereen energie.

3. Maak ergens in huis een fijn plekje voor jezelf

Na tip twee begrijp je dat hier de woonkamer behoorlijk overgenomen is. Heel leuk en gezellig, maar dat is normaal ook de plek waar ik schrijf/werk/(bijbel)lees. Kortom, het is mijn plek om te focussen.

Nu alles door elkaar loopt, zoek ik vaker een ander plekje op. Om zo duidelijk een scheiding te maken tussen al die rollen die ik heb. Ik ben dan even geen juf of moeder.

En dan maak ik het daar eerst even gezellig. Kaarsje aan, thee erbij, koptelefoon op met muziek die ik graag luister.

En, heel belangrijk, ik zeg het ook tegen de kinderen: ik zit even ergens anders, laat mij maar even met rust.

Wat is jouw favoriete plekje in huis om tot rust te komen of juist even extra hard te werken?

4. Vraag hulp, heel concreet

Vind je dat moeilijk?
Ik vind het super moeilijk.
Vooral om het concreet te maken. Meestal geef ik tussen neus en lippen door aan wat ik ongeveer nodig heb, of waar ik mee rondloop. Veel te vaag voor een ander. En als je iemand bent die het graag zelf allemaal oplost weet ook niemand dat je wel wat hulp kan gebruiken.
Doordat we al eerder in een lockdown hebben gezeten weet je nu misschien wel wat je valkuilen zijn. En op welke momenten jij hulp nodig hebt. Probeer daar op tijd op in te spelen.

♥ heb je een belangrijke meeting en kan je daar echt geen kinderen bij gebruiken? Regel oppas. Bij ons kan je een beroep doen op studenten, zij helpen graag.
♥heb je het nodig om af en toe even helemaal alleen te zijn? Regel met je partner dat hij na het eten met iedereen naar buiten gaat
♥vind je het echt teveel, elke dag je kinderen lesgeven, of heb je het idee dat je niet geschikt bent als juf? Misschien kan jouw kind een ochtendje bij een ander gezin meedraaien? Ga jij ’s middags wel met hun kinderen naar de speeltuin.

5. Doe iets waar jij van ontspant

Als je tegen kleine kinderen zegt dat ze iets niet mogen, gaan ze het juist doen. Zo voel ik me ook een beetje. Ik ben echt niet iemand die vaak vliegt, maar nu dat niet meer mag staat vliegen voor iets veel groters: vrijheid om te doen wat je wil. En dus heb ik zo ontzettend veel zin om in een vliegtuig te stappen, maakt niet uit waarheen.
Zo heb ik ook ineens heel veel zin in grote feesten, met heel veel mensen in een stinkende hal, helemaal uit je bol gaan op muziek. Niet dat ik dat heel vaak deed, maar toch, juist nu lijkt me dat het ultieme vermaak.
Goed, die grootse dingen kunnen nu echt niet.
Maar wat kan er wel?
Wat zijn de dingen waar jij helemaal van ontspant, die echt van jou zijn?
Blijf die doen hè?
♣lees een goed boek of een luxe glossy: droom lekker weg
♣neem een uitgebreid bad
♣verwen jezelf met iets moois, trek het ook aan, maak je mooi!
♣spreek af met geliefden, maak er een klein feestje van

6. Maak duidelijke afspraken over de taken in huis

 Je vindt op de gekste plekken borden, bekers en andere etensresten. De keuken wordt de hele dag door gebruikt en zo zijn er nog wel meer ruimtes die het iets zwaarder te verduren hebben.
Om te voorkomen dat het je gaat irriteren kan het helpen duidelijk te zijn over je verwachtingen hierin. Bespreek ook waarom je graag hulp wil.

Hier krijgen de kinderen iedere dag een extra taak. Omdat ze dit nog weten van de vorige keer, accepteren ze dit ook best makkelijk. Geen ingewikkelde dingen, en vaak geef ik ze nog keuze ook. Niels kan niet tegen handdoeken vouwen (krijgt’ie kippenvel van), en Lotte gaat kotsen bij het legen van het groentebakje. Daar wil ik best rekening mee houden.
En ik maak er ook gebruik van: ‘Je hoeft de was niet te vouwen, maar dan moet je wel even het groentebakje doen.’

Wat ik hier van leer?
Dat ik niet alles alleen hoef te doen.
Als je maar duidelijk bent en hulp vraagt.

7. Beweeg mee met het ritme van de kinderen

Er wordt al heel veel van onze flexibiliteit gevraagd, maar toch denk ik dat flexibel zijn op dit moment het belangrijkst is.
Flexibel in het ritme maar ook in acceptatie.
Je moet dingen doen waar je geen zin in hebt en je hebt daar geen keuze in. Behalve in het ermee omgaan. Op het moment dat je accepteert dat je met je kinderen moet knutselen of taallessen uit moet leggen scheelt je dat een hoop energie. Als je je er tegen blijft verzetten en in die tijd eigenlijk ook nog je eigen werk wil doen, raak je veel sneller geïrriteerd.

Ik heb hier, als ik normale ochtenden thuis ben een bepaald ritme. Dat kan ik nu niet zo aanhouden. Ik probeer wel vaak toch stiekem in de ochtend, als de kinderen ook aan het werk zijn, mijn werk te doen, maar heel vaak word ik dan toch onderbroken.
Gister had Sil niet veel zin in zijn werk en dat vraagt veel van mij. Dus ik ga vandaag met hem meebewegen.
Ik blijf iets meer in de buurt en probeer iets meer samen te doen. Zodat we ook samen veel lol kunnen maken om rare zinnen in zijn taalboek. En wat extra tijd kunnen besteden aan het leren van de woordenschat.
Ik bewaar wat ik heel heel graag wil doen voor later.
Natuurlijk begrijp ik ook wel dat bepaalde afspraken niet zomaar verzet kunnen worden, maar kijk eens naar de mogelijkheden.
Ik had gister bijvoorbeeld een heel fijn uurtje rond etenstijd. De jongens waren voetballen en er was even helemaal rust in huis. Dat grijp ik dan aan om achterstanden weg te werken.
Lukt het jou, flexibel zijn en meebewegen met het ritme van de dag?

8. Leef bij de dag

Als ik op me in laat werken wat de persconferentie van dinsdagavond betekent vliegt het me toch weer aan. Het lijkt zo lang. En het is nog maar de vraag hoe het daarna verder gaat. Helemaal als je kijkt naar Duitsland of Engeland. En die scholen? Gaan die nu wel of niet open?

Dus kijk ik naar vandaag.
De zon schijnt.
We zijn gezond.

Ik ben een lijstjes-maker. Wat ik ooit geleerd heb is om niet alles wat je vandaag, morgen, volgende week en ooit nog eens wil doen willekeurig onder elkaar te zetten. Veel beter werkt het om het onder te delen in tijdvakken of thema’s. Dus tegenwoordig bedenk ik wat ik op een dag wil doen. En dan heb ik daarnaast nog een lijst met toekomstplannen. Dat werkt goed. Het is ook mooi om terug te kijken en te zien dat plannen gerealiseerd zijn.

Zoals het ook mooi in de Bijbel staat: “Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen.”
(Mattheüs 6:19-34)

Leef bij de dag. Wat wil ik vandaag bereiken? Wat wil ik vandaag doen? En vertrouw erop dat je voor morgen weer nieuwe energie krijgt.

9. Eet gezond

Ok, dat is best een inkopper, helemaal in januari waarin de alcoholvrije drankjes (dry january) en het fruit overal in de aanbieding is.

Maar toch.
Ik ben sinds de pepernoten en de chocoladeletters in december een beetje blijven hangen in veel zin in suikers en vetten.
Die kersttulband die ik altijd bak wordt dan belegd met dikke lagen roomboter. We bakken vaker, en heel regelmatig klinkt de vraag: ‘mag ik nog iets te eten?’
Dat ene wijntje ‘s avonds worden er af en toe twee en het is lekker om daar nog iets van zoutjes, kaas of olijven bij te eten toch?
En omdat we niet vroeg op hoeven ga ik ook later naar bed.

Toen ik gister tijdens mijn rondje hardlopen niet echt lekker vooruit kwam, besloot ik om toch maar weer iets gezondere keuzes te gaan maken. Ik geloof niet in diëten, maar ik geloof wel in een goede balans tussen gezonde voeding en beweging. Ik vind ook dat je alles kan eten, zolang je het maar met mate doet. Ik voel me in ieder geval fitter als ik gezonder eet en elke dag even een flinke wandeling maak.
Dus vanmorgen at ik fruit met magere yoghurt en terwijl de kinderen zo een stuk slagroomtaart eten die Peter gister meenam van een tevreden klant, kies ik voor appelmoesbrood van havermout.

Wat doe jij om gezond en fit te blijven?

10. Benoem de positieve dingen

Of je geluk ervaart hangt sterk samen met dankbaarheid. Sommige mensen nemen elke dag de tijd om op te schrijven wat hen dankbaar maakt. Hiervoor zijn allerlei dagboeken of dankboeken te koop. Ik heb het een half jaar geleden ook een tijd gedaan en het is een mooie manier om stil te staan bij wat je hebt.

Als je er iedere dag bewust bij stilstaat wat jouw leven die dag mooi heeft gemaakt word je een positiever mens.

Ik had het begin deze week even weer wat zwaarder, toen was het heel onrustig in mijn hoofd en dan voel ik mij niet goed, ook lichamelijk niet. En deze ochtend loopt ook niet helemaal zoals ik het graag zou willen.
Ik denk dat veel mensen op dit moment wat sterkere ups en downs hebben omdat het zo confronterend is.

Maar gelukkig kan ik ook dan nog wel enorm genieten van blije, fijne, positieve momenten.

En ik heb het idee dat deze tijd ons meer deze tijd ons meer bewust maakt van al die kleine dingen die eigenlijk al zo ontzettend fijn zijn. Waardoor we ons af kunnen vragen waar dat streven naar altijd meer goed voor is.

Als je altijd streeft naar meer vergeet je dankbaar te zijn voor wat je al hebt.

Om in die positieve vibe te blijven, ga ik op mijn Facebook en Insta volgende week verder met het posten van positief nieuws. Elke dag een foto of een tekst van iets waar ik blij van word die dag, iets wat me vrolijk maakt. Ik geloof dat als we daar op focussen, we het nog wel even vol kunnen houden!

Doe je mee? Elke dag iets positiefs benoemen? 

Op de pagina Interessant! heb ik al eens eerder over dit boekje geschreven: Het 6 minuten dagboek

Tot slot:

Ik hoop dat je wat hebt aan deze tips. Heb je zelf nog aanvullingen of mooie ideeën, laat het weten in de reacties.

Volg mij op FB of Insta om op de hoogte te blijven van alles wat ik aanbied.

Persoonlijke ruimte

De ‘natuurlijke afstand’ tussen mensen die elkaar niet kennen is een armlengte. Als je bij de bakker staat, voelt het niet fijn als iemand net iets te dicht achter je staat, je doet dan automatisch steeds een stapje naar voren of opzij. Of kijkt degene achter je even indringend aan: hier ben ik niet blij mee. Als ik mensen ontvang in mijn spreekruimte, geef ik ze een hand en daarna houden we ruim deze afstand aan. De stoelen staan net zover uit elkaar dat je je prettig voelt ‘in je eigen ruimte’. Maar als we een oefening gaan doen kan het zijn dat je dichter bij elkaar komt te staan. Of dat ik even een arm op iemand leg. Door de coronamaatregelen kan dat nu even niet.

Als coach:
luister ik naar je: wat zeg je, welke woorden gebruik je,
kijk ik naar je: wat vertelt je lichaam, klopt dat met wat je vertelt, waarom wiebel je nu met je voet, hoe komt het dat je adem zo ‘hoog’ zit?
-ervaar ik: ik voel wat er in de stilte gebeurt, let op wat er niet gezegd wordt, voel worsteling of opluchting.

Door dat te benoemen kom jij een stapje verder.

Via een beeldscherm kan ik niet al mijn zintuigen optimaal inzetten. Op dit moment coach ik dan ook geen mensen via videobellen. Ik weet dat veel coaches dat wel doen, maar het past niet bij mijn manier van werken. Mijn spreekkamer waar ik normaal mensen ontvang is niet zo groot, dus daar ben ik de afgelopen weken niet geweest.
Maar wat wél kan is elkaar buiten ontmoeten. Een wandeling maken of ergens op een bank zitten. Op die manier is het nog steeds mogelijk om een coach traject te volgen. De natuur is de beste metafoor voor het leven. De natuur ís het leven.

De komende weken heb ik weer extra tijd voor het voeren van gesprekken. Ik ben even geen ‘juf’, en dat geeft veel ruimte.
Laat maar weten of jij daar gebruik van wilt maken!
info@jolettebaakmancoaching.nl

Wat voor coach ben jij?

Wat voor coach ben jij?

Als ik vertel dat ik als coach werk, is vaak een van de eerste vragen: wat voor soort coach ben je?
In het begin wist ik niet zo goed wat de achterliggende gedachte van deze vraag was, maar nu begrijp ik dat mensen graag willen weten in welk hokje me ze kunnen zetten. Er zijn zoveel coaches, je kan jezelf kindercoach, lifestylecoach, budgetcoach, voedingscoach, gezinscoach noemen. En ik heb er niks voor ‘geplakt’, dus ja, wat ben je dan?

Voor mij gaat coachen heel erg om kijken naar wie jij bent. Hoe kan je dicht bij jezelf blijven of weer komen? Ik help je onderzoeken wat je denkt, doet, inspireert of tegenhoudt. Vanuit welke overtuigingen leef je? Belemmeren die je misschien? Hoe kan je deze inzichten omzetten in actie tot groei?

Op deze manier begeleid ik mensen in hun persoonlijke of professionele ontwikkeling.

Tijdens de gesprekken maak ik gebruik van verschillende invalshoeken. Een deel komt uit de psychologie, een deel is gebaseerd op mijn eigen ervaring in het onderwijs (waar ik ook veel mensen heb begeleid en trainingen heb gevolgd) en nog weer een ander deel komt voort uit mijn positieve ervaring met NLP. Ik kijk hoe ik het best aan kan sluiten bij de coachee. Ik houd er van om mensen ook letterlijk in beweging te krijgen, dus we zitten niet altijd een uur alleen maar te praten. Soms werk ik met een kaartenset of ‘lopen’ we de logische niveaus van Bateson.
Als iemand het liefst de ‘praatvariant’ doet, ga ik toch kijken of ik een beetje kan stretchen: juist in het nieuwe en spannende zitten de leermomenten en de inzichten.

Omdat ik vaak de vraag krijg wat NLP precies is en hoe ik dat toepas in mijn coaching, lijkt het mij leuk om een mini-workshop NLP te geven.

👉Wil je graag weten wat NLP inhoudt?

👉Ben je nieuwsgierig naar wat NLP in jouw leven kan veranderen?

👉Wil je je drie uur lang onderdompelen in ‘filters, brein, taal, gedrag’?

Stuur me dan nu een berichtje!
📧info@jolettebaakmancoaching.nl
of via FB/Insta

Dagdeel en tijdstip volgen later!
Als ik een groepje bij elkaar heb, prikken we een datum.

Het perfecte plaatje

Ken je het programma ‘Het perfecte plaatje’? Bekende Nederlanders krijgen daarin de opdracht om van verschillende situaties, personen en voorwerpen een foto te maken. De deelnemers zijn geen professionele fotografen en dus kost het ze best wat moeite om de opdracht goed uit te voeren. De belichting moet goed zijn, de meewerkende voorwerpen moeten niet ineens het beeld uitlopen, de compositie is belangrijk, de sluitertijd en zo zijn er nog een heleboel zaken waar ze op moeten letten. Na het schieten van de foto’s komt het selecteren: welke is de mooiste? Welke geeft de opdracht het best weer?

Het doet mij elke keer weer denken aan ons eigen leven. Er zijn verschillende factoren die mede bepalen hoe ‘perfect’ we ons leven vinden. Het hebben van interessant werk, reizen, partnerkeuze, uitdaging in sport (waarom wil iedereen tegenwoordig de marathon lopen of heel vaak bepaalde heuvels in Frankrijk opfietsen?) Zelfs als dat leven een beetje ongelukkig en gebrekkig is doen we nog vaak ons best om in ieder geval een mooi en gelukkig beeld naar buiten toe te laten zien.  Welk plaatje kiezen wij voor onze omgeving? De mislukte foto’s liever niet, toch? En de jury is kritisch, die ziet alles. Net als onze volgers.

Wil jij afhankelijk zijn van de goedkeuring van zo’n plaatje? Laat jij je leven beheersen door het wel of niet liken van jouw leven? Of bepaal je zelf wat jouw leven waardevol maakt? Durf je naar de kern, naar je hart te gaan en daar te bepalen hoe het er voor jou uit moet zien? En vooral, kan je accepteren dat levens niet perfect zijn? Dat het leven geen perfect plaatje ís? Iedereen heeft zijn sores. Iedereen heeft gedoe in zijn leven. Lastige momenten. Praat daar eens over met elkaar! Je bent niet de enige die het af en toe allemaal niet op een rijtje heeft of het leven ingewikkeld vindt. Dàt delen levert pas veel moois op!

Mijn voetballeven

Een heel ander blogje vandaag.
Over wat dat voetballeven met me doet.
Over mijn zoon die ineens zo’n sprong maakt.
Maar ook een ode aan mijn dochter.
Die er jaren zo hard voor gewerkt heeft.
En nu moet dat evenwicht zich weer herstellen.

Het hing al jaren in de lucht.
Met drie kinderen en een man op voetbal gaat het er sowieso dagelijks over. Over goed zijn. Het beste uit jezelf halen. Iets bereiken. Het hoogst haalbare, wat dat ook mag zijn. Onze dochter was al vroeg heel vastberaden wat betreft deze sport. Vol bewondering heb ik haar gevolgd. Altijd zin. Nooit mopperen dat er getraind moest worden. Als ik op de vroege zaterdagochtend vroeg: heb je er wel zin in, kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: natuurlijk mam, altijd. Voetballen omdat ze zich daar op haar plek voelde. Als niet heel typisch meisje-meisje lekker tussen de jongens op het veld met die bal en het spel bezig zijn. Met een fantastisch schot en verrassend spelinzicht. Hield zich al die jaren staande tussen de jongens in de selectie. Hoe vaak moest ze niet die opmerkingen aanhoren: oh, zij hebben een meisje, dat gaan we wel winnen. Gespot door de KNVB, wat voor haar een soort belofte inhield. Een belofte van: misschien leidt dit naar het nationaal elftal? Heel veel jaren op maandagmiddag om 16u met papa in de auto stappen met een trommel (gezond, dat moest van mama), eten om weer naar een training in Zwolle of Doetinchem te rijden. Om uiteindelijk, na zes jaar, tegen dat glazen plafond aan te lopen. Ontdekken dat de KNVB verder niet in je geïnteresseerd is maar dat er in je eigen omgeving ook niet veel opties meer zijn. Het is ver weg voetballen, of een stapje terug doen en gaan genieten van het voetballen met vriendinnen. Lekker met de meiden naar de MO17.  En precies dan scheert je vier jaar jongere broertje langszij. Waar komt hij ineens vandaan? Hij heeft er toch zeker nog niet zoveel tijd en energie ingestoken? Wat gebeurt hier?

Dit viel er uit de lucht.
Onze zoon mocht meetrainen bij de Vitesse Academie (dat is de jeugdopleiding). En dat hoorden we aan het eind van het jaar, op het moment dat je druk bent met al die dingen waar je aan het eind van een seizoen druk mee bent: eind bbq’s, musical, afscheidsdingen. Na de eerste drie trainingen volgden er nog twee. En daarna de boodschap dat ze graag met hem verder wilden en dat hij volgend jaar bij de JO13 mag komen voetballen. Mijn hart voelde letterlijk een paar weken erg zwaar, elke keer als ik het er met mensen over had. Het hing in de lucht, we hadden het vaak genoeg over mogelijke scenario’s, maar toch kwam het nu uit onverwachte hoek. En had ik het er moeilijk mee. Als moeder. Om m’n kind los te laten. Te laten gaan doen wat hij het liefst doet. Terwijl ik mezelf daar altijd zo goed in vond: mijn kinderen stimuleren te doen wat bij ze past. Maar dit? Vitesse? Elke dag trainen? Hele zaterdagen heel Nederland door omdat hij moet spelen tegen Groningen, Ajax of Twente?  Vakanties die opgevuld worden met toernooien? Niet naar de school die we met zorg samen uitgekozen hadden? Toch nog weer reizen voor school, na al die jaren? Maar vooral het gevoel dat ik hem zou gaan missen. Ik had niet verwacht dat dit me zo te pakken zou nemen.

Vandaag heeft hij zijn eerste training gehad. Het is goed zo. Het was prachtig hem zo blij te zien. Hij heeft er zin in. Wij zijn, na een korte vakantie, tot rust gekomen en hebben er ook zin in en energie voor. Het gaat zeker wat kosten. Het gaat ook veel brengen. En wat zo ineens uit de lucht viel gooien we ook maar lekker weer terug: we verwachten het van boven!

De ‘beste’ versie van jezelf.

Ben jij bij elke gelegenheid dezelfde persoon? Of is er een verschil in de rol die je hebt als (bijvoorbeeld) ouder en die van werknemer? Gedraag je je nog weer anders als je met je vrienden aan het sporten bent?

Met vriendinnen heb ik  het er wel eens over dat je de hele dag uiterst lief, zorgzaam en geduldig kan zijn voor je klanten, collega’s of leerlingen uit je klas, maar als je dan thuiskomt lijkt al die liefde,   zorgzaamheid en al dat geduld ineens op en hoor je jezelf mopperen op die schoenen waar je voor de zoveelste keer over struikelt en ‘waarom kan niemand hier eens opruimen’? Blijkbaar moet ik in de rol die ik als moeder heb ervoor zorgen dat het thuis altijd keurig opgeruimd is. De vraag is wie dat voor mij bedacht heeft….

Kan je spreken van verschillende versies van jezelf?

Bestaat er, daaruit voortvloeiend, ook een ‘beste’ versie van jezelf?

Het mooie is, en dat mocht ik afgelopen week ook weer ervaren, dat mensen bij coaching al die verschillende rollen loslaten.  Mensen komen juist om door al die laagjes heen te laten prikken. Iets wat ik graag doe. Ontdekken wie iemand echt is. Bij mij hoeven ze ook niks. Niemand die ze daar beoordeeld op het ouder-zijn of op het goede-werknemer-zijn. Of op het meest-attente-vriendin-zijn. Ze komen bij mij om juist terug te gaan naar de kern van wie ze zijn. Los van al die rollen, wat blijft er dan over? Dat is waar ik het met ze over heb. Dat geeft lucht en ruimte om te praten over gedachten en gevoelens die anders meer op de achtergrond blijven.

Zijn ze daar de beste versie van zichzelf?

Ik zou eerder zeggen: daar ligt de basis van wie ze zijn. Je beste versie zit al in je, dat is namelijk wie jij bent. Op het moment dat je gaat begrijpen wie je bent kan je die eigenschappen, kwaliteiten en vaardigheden meenemen naar het dagelijks leven. Wat je ook doet en met wie je ook bent. Langzaam zullen er dan kleine veranderingen plaatsvinden en word je een steeds completere versie van jezelf.

Misschien dat er dan nog eens een dag komt dat je thuiskomt van je werk, je wéér over allerhande rotzooi struikelt en besluit daar hard om te lachen om vervolgens eerst maar eens lekker op de bank te ploffen.

Here we go

Het was twee jaar geleden rond deze tijd dat ik het een beetje benauwd kreeg. In het onderwijs is het heel normaal om in maart/april alvast na te gaan denken  over het nieuwe schooljaar. Wat wil je in dat nieuwe jaar? Wil je naast je lesuren misschien ook andere taken doen? Met wie ga je het mentoraat invullen? Er komt een inschrijflijst voor de promo-tour langs verschillende basisscholen. Met welke methode wil je komende jaar gaan werken?

Als het lekker met je gaat, is die dynamiek heerlijk. Steeds maar door, steeds weer nieuwe plannen, ideeën die je om kan zetten in schitterend werk.

Als het niet zo lekker met je gaat en je eigenlijk precies genoeg energie hebt om alle lopende zaken zo goed mogelijk te doen, is zo’n sneltrein die door dendert best confronterend. Mij lukte het in ieder geval niet meer om met plezier over een nieuw schooljaar na te denken. Ik zag daar geen uitdaging meer in. Ik zag vooral een grote berg waarop zich van alles verzameld had: leerlingen, zorg, methodes, vergaderingen, kwaliteit van de werkplek, roosters, de strijd om het parttime werken maar fulltime beschikbaar zijn. Ik kon niet meer die andere kant van de berg in het juiste perspectief zien: die prachtige band die je opbouwt met leerlingen, de liefde voor de Franse taal die je aan kan wakkeren, de uitdaging om van elke les iets bijzonders te maken, het heerlijke overleg met collega’s.

Ik kon twee dingen doen: anders naar die berg gaan kijken. Dat zou een verandering in mijn gedachten en gedrag moeten worden. Of afstand nemen van die berg en een andere kant oplopen. Waarbij ik inderdaad het gevoel kreeg dat ik iets opgaf, dat ik faalde. Wanneer ben je zover dat je zegt: nee, dit gaat echt niet meer? Ik was ook een beetje bang dat als ik wel door zou gaan, ik misschien een keer echt zuurstofgebrek zou krijgen en letterlijk om zou vallen.

Ik ging voor het eerste: mijn werk blijven doen, maar wel met een andere blik. Toch werd het, na een aantal gesprekken met een coach, het tweede: een andere kant op. Mijn geest én lichaam hadden behoefte aan rust. Ik wilde graag ervaren wat er gebeurt als bepaalde zekerheden wegvallen, welke creativiteit dan boven komt.

Soms kijk ik met weemoed achterom. Ik koester de mooie herinneringen, en probeer die talenten die ik in het onderwijs met liefde gebruikte, nu ook zoveel mogelijk in te zetten. Aangevuld met kwaliteiten die destijds een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt.

Niet iedereen zit in het onderwijs, dus voor iedereen is dat moment anders, maar we kennen allemaal wel van die momenten dat je naar jezelf kijkt en denkt: ben ik op de goede weg? Hoeveel bergen wil ik nog beklimmen en vooral hoe ga ik die beklimmen?

Als jij kijkt naar jouw leven over een jaar, wat denk je dan? Word je daar blij van? Heb je daar zin in? Doe jij waarvoor je gemaakt bent? Of zijn er wel wat dingen die je graag anders aan zou willen pakken?

In mijn workshop ‘Een frisse start’ leer je anders naar jezelf en de wereld om je heen kijken. Je leert krachtige keuzes te maken vanuit jouw kwaliteiten.

 

Je kan natuurlijk ook voor individuele coaching kiezen: jij bepaalt waar je heen wilt en ik loop een stukje met je mee om je nieuwe routes te laten zien!

 

 

 

Eindejaarsblog

Eindejaarsblog

Heb jij je al iets  voorgenomen voor het nieuwe jaar? Het is een veelgehoorde vraag in deze periode. Zelf vind ik het altijd een beetje onzin om je iets op een bepaalde datum voor te nemen. Als ik meer wil sporten kan ik daar beter à la minute mee beginnen of als ik minder chips wil eten moet ik die gewoon helemaal niet meer kopen.

Maar ik begrijp het wel hoor, dat je soms een stok achter de deur nodig hebt van een concrete dag of datum. Door het jaar heen zijn er vaak verschillende momenten dat we even terugkijken naar alles waar we ons druk mee hebben gemaakt en vaak stellen we ons dan de vraag of we zo door willen of dat we dingen anders aan gaan pakken. Rond de zomer(vakantie) is ook zo’n moment… Vaak komen we niet verder dan bedénken wat we eventueel anders willen, maar echt concreet iets anders aanpakken gebeurt vaak niet. En je ziet ook vaak dat, zodra januari voorbij is, of de zomervakantie, mensen weer terug vallen in hun oude patroon. Als je echt dingen wil doorbreken is er vaak iets meer nodig dan alleen een goed voornemen. Je moet inzicht krijgen in de redenen waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Wat zit daar voor motivatie of missie achter? Weet je dat wel? Als je dat niet weet geeft dat na verloop van tijd vaak een ‘leeg’ gevoel. Tijd om dat eens aan te pakken! Aarzel niet om mij te mailen of je in te schrijven voor mijn workshop!

Voor mij is oudejaarsdag een mooie dag om te kijken naar waar ik dankbaar voor ben. Ik vind het altijd weer verrassend hoeveel er kan gebeuren in een jaar. Vorig jaar rond dit moment had ik al plannen om voor mezelf te beginnen, maar was dat nog niet helemaal concreet. Ik had niet durven dromen en hopen dat ik al zo snel mijn eerste klanten zou krijgen. En ik heb nog zoveel plannen. Naast de individuele coaching wil ik heel graag weer met groepen werken, daarvoor ben ik bezig met het opzetten van trainingen/workshops. Verder ben ik aan het kijken of ik in kerken wat zou kunnen betekenen voor mannen/vrouwen die ouderling/diaken zijn geworden: hoe ga je de gesprekken aan die je moet voeren? Verder word ik blij van stukjes schrijven en gebruik ik mijn tijd om veel te lezen. Het was af en toe ook saai. Geen koffie met collega’s, of gesprekken over leerlingen. Toch ga ik vol goede moed het nieuwe jaar in. Met de hoop dat al het gezaaide ooit geoogst mag worden!

Ik wens jullie een gezegend nieuwjaar, met of zonder goede voornemens!

Wie ben ik?

Laatst speelde ik met mijn jongens het spelletje ‘wie ben ik’, de variant dat je een post-it op je hoofd geplakt krijgt en dan moet raden wat daar op staat.

Behalve hilarisch ook leerzaam, zeker voor jongere kinderen om te leren hoe je vanuit een bepaalde categorie steeds gedetailleerder kan gaan vragen (en dat het niet zo veel zin heeft om in het wilde weg te gaan vragen: ben ik een olifant, ben ik Messi?)

Het bijzondere is dat je aan de ander vraagt wie of wat jij bent. Dat zette me aan het denken over hoe wij ons presenteren. Wie ben ik? Bepaal ik dat zelf of laat ik dat door anderen bepalen? We willen toch allemaal graag dat anderen een positief beeld van ons hebben. Hoever ga je om dat beeld in stand te houden? En waar is dat beeld op gebaseerd? Vaak ook nog weer op wat je dénkt wat de ander van jou wil zien.

In gesprekken met coachees merk ik dat mensen het lastig vinden om te zeggen wie ze echt zijn. Wat maakt jou specifiek jou? Want zijn jouw kwaliteiten? Als je dat leert zien en verwoorden weet je vaak ook beter wat er bij je past en welke keuzes je wilt maken in het leven.

Heb jij anderen nodig om te weten wie jij bent?

Wil je een gesprek? Mail mij!
+ +