Persoonlijke ruimte

 

 

De ‘natuurlijke afstand’ tussen mensen die elkaar niet kennen is een armlengte. Als je bij de bakker staat, voelt het niet fijn als iemand net iets te dicht achter je staat, je doet dan automatisch steeds een stapje naar voren of opzij. Of kijkt degene achter je even indringend aan: hier ben ik niet blij mee. Als ik mensen ontvang in mijn spreekruimte, geef ik ze een hand en daarna houden we ruim deze afstand aan. De stoelen staan net zover uit elkaar dat je je prettig voelt ‘in je eigen ruimte’. Maar als we een oefening gaan doen kan het zijn dat je dichter bij elkaar komt te staan. Of dat ik even een arm op iemand leg. Door de coronamaatregelen kan dat nu even niet.

Als coach:
luister ik naar je: wat zeg je, welke woorden gebruik je,
kijk ik naar je: wat vertelt je lichaam, klopt dat met wat je vertelt, waarom wiebel je nu met je voet, hoe komt het dat je adem zo ‘hoog’ zit?
-ervaar ik: ik voel wat er in de stilte gebeurt, let op wat er niet gezegd wordt, voel worsteling of opluchting.

Door dat te benoemen kom jij een stapje verder.

Via een beeldscherm kan ik niet al mijn zintuigen optimaal inzetten. Op dit moment coach ik dan ook geen mensen via videobellen. Ik weet dat veel coaches dat wel doen, maar het past niet bij mijn manier van werken. Mijn spreekkamer waar ik normaal mensen ontvang is niet zo groot, dus daar ben ik de afgelopen weken niet geweest.
Maar wat wél kan is elkaar buiten ontmoeten. Een wandeling maken of ergens op een bank zitten. Op die manier is het nog steeds mogelijk om een coach traject te volgen. De natuur is de beste metafoor voor het leven. De natuur ís het leven.

De komende weken heb ik weer extra tijd voor het voeren van gesprekken. Ik ben even geen ‘juf’, en dat geeft veel ruimte.
Laat maar weten of jij daar gebruik van wilt maken!
info@jolettebaakmancoaching.nl

Wat voor coach ben jij?

Wat voor coach ben jij?

Als ik vertel dat ik als coach werk, is vaak een van de eerste vragen: wat voor soort coach ben je?
In het begin wist ik niet zo goed wat de achterliggende gedachte van
deze vraag was, maar nu begrijp ik dat mensen graag willen weten in welk
hokje me ze kunnen zetten. Er zijn zoveel coaches, je kan jezelf
kindercoach, lifestylecoach, budgetcoach, voedingscoach, gezinscoach
noemen. En ik heb er niks voor ‘geplakt’, dus ja, wat ben je dan?

Voor mij gaat coachen heel erg om kijken naar wie jij bent. Hoe kan je dicht bij jezelf blijven of weer komen? Ik help je onderzoeken wat je denkt, doet, inspireert of tegenhoudt. Vanuit welke overtuigingen leef je? Belemmeren die je misschien? Hoe kan je deze inzichten omzetten in actie tot groei?

Op deze manier begeleid ik mensen in hun persoonlijke of professionele ontwikkeling.

Tijdens de gesprekken maak ik gebruik van verschillende invalshoeken. Een deel komt uit de psychologie, een deel is gebaseerd op mijn eigen ervaring in het onderwijs (waar ik ook veel mensen heb begeleid en trainingen heb gevolgd) en nog weer een ander deel komt voort uit mijn positieve ervaring met NLP. Ik kijk hoe ik het best aan kan sluiten bij de coachee. Ik houd er van om mensen ook letterlijk in beweging te krijgen, dus we zitten niet altijd een uur alleen maar te praten. Soms werk ik met een kaartenset of ‘lopen’ we de logische niveaus van Bateson.
Als iemand het liefst de ‘praatvariant’ doet, ga ik toch kijken of ik een beetje kan stretchen: juist in het nieuwe en spannende zitten de leermomenten en de inzichten.

Omdat ik vaak de vraag
krijg wat NLP precies is en hoe ik dat toepas in mijn coaching, lijkt
het mij leuk om een mini-workshop NLP te geven.

👉Wil je graag weten wat NLP inhoudt?

👉Ben je nieuwsgierig naar wat NLP in jouw leven kan veranderen?

👉Wil je je drie uur lang onderdompelen in ‘filters, brein, taal, gedrag’?

Stuur me dan nu een berichtje!
📧info@jolettebaakmancoaching.nl
of via FB/Insta

Dagdeel en tijdstip volgen later!
Als ik een groepje bij elkaar heb, prikken we een datum.

Het perfecte plaatje

Ken je het programma ‘Het perfecte plaatje’? Bekende Nederlanders krijgen daarin de opdracht om van verschillende situaties, personen en voorwerpen een foto te maken. De deelnemers zijn geen professionele fotografen en dus kost het ze best wat moeite om de opdracht goed uit te voeren. De belichting moet goed zijn, de meewerkende voorwerpen moeten niet ineens het beeld uitlopen, de compositie is belangrijk, de sluitertijd en zo zijn er nog een heleboel zaken waar ze op moeten letten. Na het schieten van de foto’s komt het selecteren: welke is de mooiste? Welke geeft de opdracht het best weer?

Het doet mij elke keer weer denken aan ons eigen leven. Er zijn verschillende factoren die mede bepalen hoe ‘perfect’ we ons leven vinden. Het hebben van interessant werk, reizen, partnerkeuze, uitdaging in sport (waarom wil iedereen tegenwoordig de marathon lopen of heel vaak bepaalde heuvels in Frankrijk opfietsen?) Zelfs als dat leven een beetje ongelukkig en gebrekkig is doen we nog vaak ons best om in ieder geval een mooi en gelukkig beeld naar buiten toe te laten zien.  Welk plaatje kiezen wij voor onze omgeving? De mislukte foto’s liever niet, toch? En de jury is kritisch, die ziet alles. Net als onze volgers.

Wil jij afhankelijk zijn van de goedkeuring van zo’n plaatje? Laat jij je leven beheersen door het wel of niet liken van jouw leven? Of bepaal je zelf wat jouw leven waardevol maakt? Durf je naar de kern, naar je hart te gaan en daar te bepalen hoe het er voor jou uit moet zien? En vooral, kan je accepteren dat levens niet perfect zijn? Dat het leven geen perfect plaatje ís? Iedereen heeft zijn sores. Iedereen heeft gedoe in zijn leven. Lastige momenten. Praat daar eens over met elkaar! Je bent niet de enige die het af en toe allemaal niet op een rijtje heeft of het leven ingewikkeld vindt. Dàt delen levert pas veel moois op!

Mijn voetballeven

Een heel ander blogje vandaag.
Over wat dat voetballeven met me doet.
Over mijn zoon die ineens zo’n sprong maakt.
Maar ook een ode aan mijn dochter.
Die er jaren zo hard voor gewerkt heeft.
En nu moet dat evenwicht zich weer herstellen.

Het hing al jaren in de lucht.
Met drie kinderen en een man op voetbal gaat het er sowieso dagelijks over. Over goed zijn. Het beste uit jezelf halen. Iets bereiken. Het hoogst haalbare, wat dat ook mag zijn. Onze dochter was al vroeg heel vastberaden wat betreft deze sport. Vol bewondering heb ik haar gevolgd. Altijd zin. Nooit mopperen dat er getraind moest worden. Als ik op de vroege zaterdagochtend vroeg: heb je er wel zin in, kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: natuurlijk mam, altijd. Voetballen omdat ze zich daar op haar plek voelde. Als niet heel typisch meisje-meisje lekker tussen de jongens op het veld met die bal en het spel bezig zijn. Met een fantastisch schot en verrassend spelinzicht. Hield zich al die jaren staande tussen de jongens in de selectie. Hoe vaak moest ze niet die opmerkingen aanhoren: oh, zij hebben een meisje, dat gaan we wel winnen. Gespot door de KNVB, wat voor haar een soort belofte inhield. Een belofte van: misschien leidt dit naar het nationaal elftal? Heel veel jaren op maandagmiddag om 16u met papa in de auto stappen met een trommel (gezond, dat moest van mama), eten om weer naar een training in Zwolle of Doetinchem te rijden. Om uiteindelijk, na zes jaar, tegen dat glazen plafond aan te lopen. Ontdekken dat de KNVB verder niet in je geïnteresseerd is maar dat er in je eigen omgeving ook niet veel opties meer zijn. Het is ver weg voetballen, of een stapje terug doen en gaan genieten van het voetballen met vriendinnen. Lekker met de meiden naar de MO17.  En precies dan scheert je vier jaar jongere broertje langszij. Waar komt hij ineens vandaan? Hij heeft er toch zeker nog niet zoveel tijd en energie ingestoken? Wat gebeurt hier?

Dit viel er uit de lucht.
Onze zoon mocht meetrainen bij de Vitesse Academie (dat is de jeugdopleiding). En dat hoorden we aan het eind van het jaar, op het moment dat je druk bent met al die dingen waar je aan het eind van een seizoen druk mee bent: eind bbq’s, musical, afscheidsdingen. Na de eerste drie trainingen volgden er nog twee. En daarna de boodschap dat ze graag met hem verder wilden en dat hij volgend jaar bij de JO13 mag komen voetballen. Mijn hart voelde letterlijk een paar weken erg zwaar, elke keer als ik het er met mensen over had. Het hing in de lucht, we hadden het vaak genoeg over mogelijke scenario’s, maar toch kwam het nu uit onverwachte hoek. En had ik het er moeilijk mee. Als moeder. Om m’n kind los te laten. Te laten gaan doen wat hij het liefst doet. Terwijl ik mezelf daar altijd zo goed in vond: mijn kinderen stimuleren te doen wat bij ze past. Maar dit? Vitesse? Elke dag trainen? Hele zaterdagen heel Nederland door omdat hij moet spelen tegen Groningen, Ajax of Twente?  Vakanties die opgevuld worden met toernooien? Niet naar de school die we met zorg samen uitgekozen hadden? Toch nog weer reizen voor school, na al die jaren? Maar vooral het gevoel dat ik hem zou gaan missen. Ik had niet verwacht dat dit me zo te pakken zou nemen.

Vandaag heeft hij zijn eerste training gehad. Het is goed zo. Het was prachtig hem zo blij te zien. Hij heeft er zin in. Wij zijn, na een korte vakantie, tot rust gekomen en hebben er ook zin in en energie voor. Het gaat zeker wat kosten. Het gaat ook veel brengen. En wat zo ineens uit de lucht viel gooien we ook maar lekker weer terug: we verwachten het van boven!

De ‘beste’ versie van jezelf.

Ben jij bij elke gelegenheid dezelfde persoon? Of is er een verschil in de rol die je hebt als (bijvoorbeeld) ouder en die van werknemer? Gedraag je je nog weer anders als je met je vrienden aan het sporten bent?

Met vriendinnen heb ik  het er wel eens over dat je de hele dag uiterst lief, zorgzaam en geduldig kan zijn voor je klanten, collega’s of leerlingen uit je klas, maar als je dan thuiskomt lijkt al die liefde, zorgzaamheid en al dat geduld ineens op en hoor je jezelf mopperen op die schoenen waar je voor de zoveelste keer over struikelt en ‘waarom kan niemand hier eens opruimen’? Blijkbaar moet ik in de rol die ik als moeder heb ervoor zorgen dat het thuis altijd keurig opgeruimd is. De vraag is wie dat voor mij bedacht heeft….

Kan je spreken van verschillende versies van jezelf?

Bestaat er, daaruit voortvloeiend, ook een ‘beste’ versie van jezelf?

Het mooie is, en dat mocht ik afgelopen week ook weer ervaren, dat mensen bij coaching al die verschillende rollen loslaten.  Mensen komen juist om door al die laagjes heen te laten prikken. Iets wat ik graag doe. Ontdekken wie iemand echt is. Bij mij hoeven ze ook niks. Niemand die ze daar beoordeeld op het ouder-zijn of op het goede-werknemer-zijn. Of op het meest-attente-vriendin-zijn. Ze komen bij mij om juist terug te gaan naar de kern van wie ze zijn. Los van al die rollen, wat blijft er dan over? Dat is waar ik het met ze over heb. Dat geeft lucht en ruimte om te praten over gedachten en gevoelens die anders meer op de achtergrond blijven.

Zijn ze daar de beste versie van zichzelf?

Ik zou eerder zeggen: daar ligt de basis van wie ze zijn. Je beste versie zit al in je, dat is namelijk wie jij bent. Op het moment dat je gaat begrijpen wie je bent kan je die eigenschappen, kwaliteiten en vaardigheden meenemen naar het dagelijks leven. Wat je ook doet en met wie je ook bent. Langzaam zullen er dan kleine veranderingen plaatsvinden en word je een steeds completere versie van jezelf.

Misschien dat er dan nog eens een dag komt dat je thuiskomt van je werk, je wéér over allerhande rotzooi struikelt en besluit daar hard om te lachen om vervolgens eerst maar eens lekker op de bank te ploffen.

Here we go

Het was twee jaar geleden rond deze tijd dat ik het een beetje benauwd kreeg. In het onderwijs is het heel normaal om in maart/april alvast na te gaan denken over het nieuwe schooljaar. Wat wil je in dat nieuwe jaar? Wil je naast je lesuren misschien ook andere taken doen? Met wie ga je het mentoraat invullen? Er komt een inschrijflijst voor de promo-tour langs verschillende basisscholen. Met welke methode wil je komende jaar gaan werken?

Als het lekker met je gaat, is die dynamiek heerlijk. Steeds maar door, steeds weer nieuwe plannen, ideeën die je om kan zetten in schitterend werk.

Als het niet zo lekker met je gaat en je eigenlijk precies genoeg energie hebt om alle lopende zaken zo goed mogelijk te doen, is zo’n sneltrein die door dendert best confronterend. Mij lukte het in ieder geval niet meer om met plezier over een nieuw schooljaar na te denken. Ik zag daar geen uitdaging meer in. Ik zag vooral een grote berg waarop zich van alles verzameld had: leerlingen, zorg, methodes, vergaderingen, kwaliteit van de werkplek, roosters, de strijd om het parttime werken maar fulltime beschikbaar zijn. Ik kon niet meer die andere kant van de berg in het juiste perspectief zien: die prachtige band die je opbouwt met leerlingen, de liefde voor de Franse taal die je aan kan wakkeren, de uitdaging om van elke les iets bijzonders te maken, het heerlijke overleg met collega’s.

Ik kon twee dingen doen: anders naar die berg gaan kijken. Dat zou een verandering in mijn gedachten en gedrag moeten worden. Of afstand nemen van die berg en een andere kant oplopen. Waarbij ik inderdaad het gevoel kreeg dat ik iets opgaf, dat ik faalde. Wanneer ben je zover dat je zegt: nee, dit gaat echt niet meer? Ik was ook een beetje bang dat als ik wel door zou gaan, ik misschien een keer echt zuurstofgebrek zou krijgen en letterlijk om zou vallen.

Ik ging voor het eerste: mijn werk blijven doen, maar wel met een andere blik. Toch werd het, na een aantal gesprekken met een coach, het tweede: een andere kant op. Mijn geest én lichaam hadden behoefte aan rust. Ik wilde graag ervaren wat er gebeurt als bepaalde zekerheden wegvallen, welke creativiteit dan boven komt.

Soms kijk ik met weemoed achterom. Ik koester de mooie herinneringen, en probeer die talenten die ik in het onderwijs met liefde gebruikte, nu ook zoveel mogelijk in te zetten. Aangevuld met kwaliteiten die destijds een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt.

Niet iedereen zit in het onderwijs, dus voor iedereen is dat moment anders, maar we kennen allemaal wel van die momenten dat je naar jezelf kijkt en denkt: ben ik op de goede weg? Hoeveel bergen wil ik nog beklimmen en vooral hoe ga ik die beklimmen?

Als jij kijkt naar jouw leven over een jaar, wat denk je dan? Word je daar blij van? Heb je daar zin in? Doe jij waarvoor je gemaakt bent? Of zijn er wel wat dingen die je graag anders aan zou willen pakken?

In mijn workshop ‘Een frisse start’ leer je anders naar jezelf en de wereld om je heen kijken. Je leert krachtige keuzes te maken vanuit jouw kwaliteiten.

Je kan natuurlijk ook voor individuele coaching kiezen: jij bepaalt waar je heen wilt en ik loop een stukje met je mee om je nieuwe routes te laten zien!


Eindejaarsblog

Eindejaarsblog

Heb jij je al iets voorgenomen voor het nieuwe jaar? Het is een veelgehoorde vraag in deze periode. Zelf vind ik het altijd een beetje onzin om je iets op een bepaalde datum voor te nemen. Als ik meer wil sporten kan ik daar beter à la minute mee beginnen of als ik minder chips wil eten moet ik die gewoon helemaal niet meer kopen.

Maar ik begrijp het wel hoor, dat je soms een stok achter de deur nodig hebt van een concrete dag of datum. Door het jaar heen zijn er vaak verschillende momenten dat we even terugkijken naar alles waar we ons druk mee hebben gemaakt en vaak stellen we ons dan de vraag of we zo door willen of dat we dingen anders aan gaan pakken. Rond de zomer(vakantie) is ook zo’n moment… Vaak komen we niet verder dan bedénken wat we eventueel anders willen, maar echt concreet iets anders aanpakken gebeurt vaak niet. En je ziet ook vaak dat, zodra januari voorbij is, of de zomervakantie, mensen weer terug vallen in hun oude patroon. Als je echt dingen wil doorbreken is er vaak iets meer nodig dan alleen een goed voornemen. Je moet inzicht krijgen in de redenen waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Wat zit daar voor motivatie of missie achter? Weet je dat wel? Als je dat niet weet geeft dat na verloop van tijd vaak een ‘leeg’ gevoel. Tijd om dat eens aan te pakken! Aarzel niet om mij te mailen of je in te schrijven voor mijn workshop!

Voor mij is oudejaarsdag een mooie dag om te kijken naar waar ik dankbaar voor ben. Ik vind het altijd weer verrassend hoeveel er kan gebeuren in een jaar. Vorig jaar rond dit moment had ik al plannen om voor mezelf te beginnen, maar was dat nog niet helemaal concreet. Ik had niet durven dromen en hopen dat ik al zo snel mijn eerste klanten zou krijgen. En ik heb nog zoveel plannen. Naast de individuele coaching wil ik heel graag weer met groepen werken, daarvoor ben ik bezig met het opzetten van trainingen/workshops. Verder ben ik aan het kijken of ik in kerken wat zou kunnen betekenen voor mannen/vrouwen die ouderling/diaken zijn geworden: hoe ga je de gesprekken aan die je moet voeren? Verder word ik blij van stukjes schrijven en gebruik ik mijn tijd om veel te lezen. Het was af en toe ook saai. Geen koffie met collega’s, of gesprekken over leerlingen. Toch ga ik vol goede moed het nieuwe jaar in. Met de hoop dat al het gezaaide ooit geoogst mag worden!

Ik wens jullie een gezegend nieuwjaar, met of zonder goede voornemens!

Wie ben ik?

Laatst speelde ik met mijn jongens het spelletje ‘wie ben ik’, de variant dat je een post-it op je hoofd geplakt krijgt en dan moet raden wat daar op staat.

Behalve hilarisch ook leerzaam, zeker voor jongere kinderen om te leren hoe je vanuit een bepaalde categorie steeds gedetailleerder kan gaan vragen (en dat het niet zo veel zin heeft om in het wilde weg te gaan vragen: ben ik een olifant, ben ik Messi?)

Het bijzondere is dat je aan de ander vraagt wie of wat jij bent. Dat zette me aan het denken over hoe wij ons presenteren. Wie ben ik? Bepaal ik dat zelf of laat ik dat door anderen bepalen? We willen toch allemaal graag dat anderen een positief beeld van ons hebben. Hoever ga je om dat beeld in stand te houden? En waar is dat beeld op gebaseerd? Vaak ook nog weer op wat je dénkt wat de ander van jou wil zien.

In gesprekken met coachees merk ik dat mensen het lastig vinden om te zeggen wie ze echt zijn. Wat maakt jou specifiek jou? Want zijn jouw kwaliteiten? Als je dat leert zien en verwoorden weet je vaak ook beter wat er bij je past en welke keuzes je wilt maken in het leven.

Heb jij anderen nodig om te weten wie jij bent?

Keuzes

Waarom vinden we keuzes maken zo moeilijk? Zijn we bang iets te missen als we het één wel doen en het ander niet? Of vinden we dat we vooral maar veel van alles tegelijk moeten doen omdat we denken dat het zo hoort? Levert het ons iets op, dat niet-kiezen? Zelfs mijn 15-jarige dochter roept het als ze ’s morgens voor de kast staat: ‘Mam, ik heb keuzestress!’

Willen we al die opties openhouden omdat ons dat zekerheid en houvast geeft? Zoveel mogelijk lijntjes openhouden zodat je jezelf niet de schuld kan geven dat je verkeerd gekozen hebt?

Ik denk dat veel mensen hierdoor vastlopen. Want door maar alles te doen weet je vaak niet meer wat je zelf echt wilt. Ik probeer mijn coachees in te laten zien dat er geen verkeerde keuzes zijn. Wat is het ergste wat er kan gebeuren als je er voor kiest één bepaalde richting op te gaan in plaats van vijf tegelijk? We willen graag controleren wat niet te controleren valt. En dat geeft onrust en stress.

Denk eens na over de vraag waar je heel blij van wordt. Maar dan echt heel erg blij. Dat je er een glimlach van op je gezicht krijgt, er een beeld bij hebt en je het voelt in je hele lijf. En houd dat gevoel dan eens een tijdje vast! Misschien vind je het dan de volgende keer net iets makkelijker om ergens ja of nee tegen te zeggen.

Werkplezier

Voor de vakantie (en eigenlijk ook nog een deel in de vakantie) heb ik een leuk project gedaan voor Van Dijk. Ik was verantwoordelijk voor de inname van de boeken op de scholen in de regio Arnhem. Dat begrip ‘regio’ was groter dan ik dacht, ik kwam op scholen in Sittard maar ook in Nieuwegein, Veenendaal en Doetinchem. Ik ging dat project doen omdat ik na een jaar veel vanuit huis werken zin had om weer even ‘echt hard te werken’. Ik heb natuurlijk afgelopen jaar wel mijn eigen bedrijf opgezet en ik ben super dankbaar voor de eerste klanten, maar ik had ook zin om weer eens onder de mensen te zijn en op een andere manier weer eens flink aan te pakken. Het was op veel gebieden een interessante job. Allereerst heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en veel mooie gesprekken kunnen voeren tijdens de lange ritten in de auto. Heel bijzonder hoe je met onbekenden in korte tijd de diepte in kan gaan. Het mooiste compliment blijft toch als mensen zeggen: oeh, dat is echt een goeie vraag. Of: ben je nu aan het coachen? Dan weet ik dat ik met mijn vragen mensen aan het nadenken zet. Het viel mij op dat veel mensen zoekend en onzeker zijn. Dat mensen zich afvragen: Wat wil ik? Waar ben ik op mijn plek? Doe ik een opleiding omdat ik vind dat het zo hoort of omdat het volledig mijn eigen keuze is? Heb ik als doel veel geld verdienen omdat ik daarmee onafhankelijkheid en dus vrijheid koop of ben ik daarmee alleen maar onbewust pijn en verdriet aan het wegstoppen? Intrigerend ook hoe in al die gesprekken de invloed van gebeurtenissen uit de kindertijd of jeugd een rol spelen.

Behalve dat ik veel mensen heb leren kennen heb ik ook veel uren, maar dan ook echt veel uren gewerkt. Elke dag super vroeg op en daar heb ik gewoon van kunnen genieten omdat ik heel veel ochtenden de zon op heb zien gaan. Prachtig, en wat een energie geeft dat! Wat mij het meest verbaasd heeft over mezelf is dat ik het niet erg vond om zoveel uur te werken en dus ook veel van huis te zijn en minder voor de kinderen te kunnen zorgen. Ik heb altijd gedacht dat ik niet gemaakt was voor fulltime werken. Bijzonder hoe zo’n aanname zich in je hoofd kan gaan nestelen zonder dat je nog weet waar dat op gebaseerd is. Er zijn veel mensen die leven met dit soort overtuigingen die ze zichzelf hebben opgelegd of die door anderen zijn genesteld in iemands brein. Als bepaalde overtuigingen je niet verder brengen worden dat ‘belemmerende overtuigingen’ genoemd. Heel jammer als je van jezelf denkt dat je iets niet kan alleen maar omdat altijd tegen je gezegd is: ja maar jij bent zo onhandig, jij kan dat niet. Of dat je je hele jeugd hoort dat je broer zo slim is dat jij automatisch denkt dat jij het dan wel niet zal zijn…

Ik weet nu in ieder geval van mezelf dat ik de overtuiging dat ik niet geschikt ben om veel uur te werken weg kan doen. Het helpt ook dat ik nu werk doe waarbij ik niet eens doorheb dat ik werk, waardoor het niet snel als veel aanvoelt.

Welke gedachten heb jij over jezelf? En waar zijn deze op gebaseerd? Heb jij door welke overtuigingen jou belemmeren? Zit je soms vast in: ‘ja maar….’ Als je hier mee over wilt weten of over door wilt praten, mail me.